Του Μυλωνά Δημητρίου, Ειδικού Γραμματέα Ε.ΑΣ.Υ.Α.
Από την πλευρά μου, θα ήθελα να εκθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που λαμβάνουν χώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Όταν το 2019 μου ζητήθηκε να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο του τότε Ε.Κ.Α., η εικόνα που είχα μέχρι τότε για τους συνδικαλιστές ήταν αυτή που έβλεπα στα τηλεοπτικά πάνελ: «ατσαλάκωτοι» και μακριά από εμένα, έναν απλό αστυνομικό του δρόμου. Είχα την άποψη ότι εκλέγονταν μέσω εξυπηρετήσεων, αποσπάσεων «ημετέρων», κυνηγητού «υμετέρων» και σχέσεων με διοικητές και πολιτικούς.
Διαβάστε επίσης
Στη συνέχεια, όμως, γνώρισα την ομάδα της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών (Ε.ΑΣ.Υ.Α.). Ανθρώπους που έβλεπα δίπλα μου στα μέτρα, στα περιστατικά, στις πορείες, στα σήματα του κέντρου. Την ομάδα του Δημοσθένη Πάκου, που απαρτίζεται από αστυνομικούς της ΥΑΤ, της ΥΜΕΤ, της Άμεσης Δράσης, της ΔΙ.ΑΣ., της Ασφάλειας κ.λ.π.
Αποφάσισα, λοιπόν, να συνταχθώ μαζί τους και οι συνάδελφοι με τίμησαν με την ψήφο τους.
Τόσο ο Δημοσθένης Πάκος όσο και όλο το Προεδρείο στάθηκαν ουσιαστικά πάνω από τα προβλήματα της Ο.Π.Κ.Ε., η οποία μέχρι τότε αντιμετωπιζόταν συνδικαλιστικά ως «παρακατιανή». Με στήριξαν αρχικά στην προσπάθεια να επανέλθει η εκτός έδρας αποζημίωση, που είχε καταργηθεί αδικαιολόγητα προ δεκαετίας και αργότερα επιτύχαμε να αυξηθεί σημαντικά.
Η ομάδα Πάκου είχε μια διαφορετική νοοτροπία από τους "παλιούς" και ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι μόνο το ρεπό και η επέκταση της βραχείας άδειας, αλλά και οι συνθήκες εργασίας στο πεδίο κλπ. Υιοθέτησαν την πρότασή μου για δωρεάν σεμινάρια Α’ Βοηθειών για όλους τους συναδέλφους της Αττικής και, στη συνέχεια, για όλη την Ελλάδα (σε συνεργασία με τοπικές Ενώσεις), καθώς και σειρά σεμιναρίων με διαφορετικά αντικείμενα, όπως η χρήση αστυνομικής ράβδου, φακού, τεχνικών αυτοάμυνας, ακόμη και ειδικά προγράμματα αυτοάμυνας για γυναίκες συναδέλφους.
Παράλληλα, μαζί με Ενώσεις που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με μας, όπως η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης και τον πρόεδρό της Θοδωρή Τσαϊρίδη, προσπαθήσαμε να προσφέρουμε στους συναδέλφους σύγχρονα εργαλεία και μέσα κλιμάκωσης, όπως taser, σπρέι πιπεριού κ.λ.π. (γνωστά ως less than lethal), για να χαρακτηριστούμε από ορισμένους «αδούλευτους» ως… «αμερικανάκια» !!!
Καταθέσαμε σοβαρές προτάσεις και πετύχαμε ουσιαστικά αποτελέσματα στη μοριοδότηση των μάχιμων αστυνομικών υπηρεσιών.
Επιπρόσθετα, μόλις πρόσφατα ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη ότι βαίνει προς ικανοποίηση ένα από τα σημαντικότερα και χρόνια αιτήματα της Ένωσης Αθηνών: η θεσμοθέτηση επιδόματος δυσμενούς διαβίωσης για τους αστυνομικούς που υπηρετούν στο λεκανοπέδιο Αττικής.
Και φυσικά, το διεκδικητικό μας πλαίσιο περιλαμβάνει πολλά ακόμη ζητήματα που βρίσκονται μπροστά μας.
Την κρίσιμη στιγμή, το 2024, όταν η Υπηρεσία μου, η Ο.Π.Κ.Ε., διαλυόταν με Προεδρικό Διάταγμα σε πέντε κομμάτια, με επιμονή και υπομονή καταφέραμε το απίστευτο: την τροποποίηση του Π.Δ. και τη διατήρηση της Ο.Π.Κ.Ε. όπως υφίσταται σήμερα.
Φυσικά, συναντήσαμε λυσσαλέα αντίδραση από κάποιους που τους βόλευε να διαμοιραστούν οι ψήφοι των αστυνομικών σε άλλες Ενώσεις και που είχαν ήδη «τάξει» μεταθέσεις σε «δικούς» τους.
Το πείσμα τους ήταν τέτοιο, επειδή ο Δημοσθένης Πάκος και η ομάδα του πέτυχαν ένα δύσκολο εγχείρημα — την ώρα που οι ίδιοι διατυμπάνιζαν ότι τίποτα δεν θα αλλάξει —, ώστε η αντίδρασή τους έφτασε μέχρι προσωπικές επιθέσεις: ανώνυμες καταγγελίες στην Υπηρεσία μου και στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, στοχευμένα δημοσιεύματα, λάσπη μέσω καθοδηγούμενων blogs, ακόμη και κατάπτυστα «κίτρινα» άρθρα που έφτασαν να δημοσιεύσουν προσωπικά μου μηνύματα από εφαρμογές επικοινωνίας.
Σε επίπεδο Ένωσης, η ίδια αυτή «ενωτική» στάση μεταφράστηκε σε ατελείωτες δικαστικές ενέργειες για κάθε απίθανο λόγο, με στόχο την οικονομική και ψυχική μας εξάντληση και τη δυσφήμισή μας στους συναδέλφους.
Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης, όμως, ήταν ξεκάθαρες — και οι «σφαλιάρες» που δόθηκαν, αλλεπάλληλες.
Δυστυχώς για αυτούς, απέτυχαν παταγωδώς — τόσο στο να μας αποθαρρύνουν, όσο και στο να εκλεγούν. Στις τελευταίες εκλογές, με ολόκληρη την ΠΟΑΣΥ να τους στηρίζει, καταποντίστηκαν εκλογικά στη μεγαλύτερη Ένωση της Ελλάδας, με αποτέλεσμα 123–6.
Ίσως αυτό να εξηγεί και την εμμονή τους με τις δικαστικές αίθουσες.
Πιστεύω ακράδαντα ότι, για να είσαι δίπλα στον μάχιμο αστυνομικό και να νιώσεις τις αγωνίες του και τον παλμό του, πρέπει να έχεις υπάρξει μάχιμος αστυνομικός. Πέραν των άλλων λόγων, είναι ο κυριότερος λόγος που στηρίζω το Δημοσθένη Πάκο για Πρόεδρο της ΠΟΑΣΥ.