Γράφει ο Χρήστος Βλαχούδης*
Συμπληρώνοντας το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα ελπίζαμε, έπειτα από όσα έχει περάσει αυτή η χώρα τα τελευταία χρόνια, πως θα “βάζαμε μυαλό” σαν κοινωνία και θα αποκτούσαμε κάποια στοιχειώδη ωριμότητα στην διαχείριση των γεγονότων. Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά φτάσαμε στο ίδιο, τραγικό, συμπέρασμα:
Η πολιτική εξουσία σκέφτεται μόνο την ύπαρξή της, η δημοσιογραφία ενδιαφέρεται μόνο στο να ρίξει κάποιο στον λάκκο των λεόντων, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας περιμένει, απλά να χορτάσει σάρκα και ψυχή, ενώ η Δικαιοσύνη προσπαθεί να ισορροπήσει σε όλα τα παραπάνω, κάποιες φορές ανεπιτυχώς και κάπου εκεί βρίσκεται πάντα το υποψήφιο θύμα . Ένα από τα “αξιολάτρευτα θύματα όλου αυτού του μηχανισμού είναι, συνήθως, ο αστυνομικός. Δεν θέλουμε, ούτε επιχειρούμε, σε καμία περίπτωση, να αθωώσουμε κανέναν εφόσον φταίει, αλλά για αυτό τον λόγο το κράτος έχει θεσπίσει αρμόδιους και κανόνες και αυτοί δεν είναι ούτε ο Υπουργός αλλά ούτε και ο κάθε δημοσιογράφος.
Υπουργός Εισαγγελέας
Κύριε Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, θα μας συγχωρέσετε αλλά φαίνεται πως μπερδέψατε τον ρόλο σας. Δεν έχει καμία σημασία το πότε έγιναν οι δηλώσεις σας για ένα συμβάν που δεν ήσασταν εκεί αλλά ότι έγιναν. Και εμείς τις ακούσαμε. Ακυρώνοντας κάθε έννοια προανάκρισης , τεκμηρίου αθωότητας και λοιπών διαδικασιών, επιλέξατε να προβείτε σε μία δήλωση ενοχής των συναδέλφων σε ό,το αφορά στο περιστατικό που έλαβε χώρα στο Άργος. Είναι προφανές ότι η δήλωση αυτή έγινε για να τινάξετε από πάνω σας , σαν σκόνη, οποιαδήποτε ευθύνη θα σας καταλόγιζαν οι πολιτικοί σας αντίπαλοι. Ακόμα και το περιεχόμενο αυτής, για κάθε αστυνομικό που διάβασε ή άκουσε τα όσα αναφέρθηκαν, είναι κατάπτυστο. Και όχι γιατί έχουμε κάποιες αποδείξεις αθώωσης των συναδέλφων, αλλά γιατί θεωρούμε πως επηρεάζεται ευθέως η διαδικασία, κάτι που αποδεικνύεται για όποιον γνωρίζει στοιχειώδη νομικά. Προφυλάκιση, σύμφωνα με την Ποινική Δικονομία διατάσσεται στις εξής περιπτώσεις:
1. Εάν οι κατηγορούμενοι είναι ύποπτοι για την διάπραξη του ίδιου αδικήματος ,
2. Είναι ύποπτοι να φύγουν απ’την χώρα ,
3. Έχουν διαπράξει κάποια τρομοκρατική ενέργεια.
Δεν πιστεύουμε, με βάση τα δεδομένα, ότι συντρέχει κάποιος από τους παραπάνω λόγους στην συγκεκριμένη περίπτωση. Όσο για τις διαχρονικές πολιτικές ευθύνες που πιθανότατα βαραίνουν και εσάς ως τον μακροβιότερο Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, θα σας θέσουμε τα εύλογα ερωτήματα.
α. Ποιο είναι το μνημόνιο ενεργειών μίας καταδίωξης;
β. Ποια είναι τα μέσα που έχετε χορηγήσει για την αντιμετώπιση αυτής;
γ. Ποια η εκπαίδευση που έχει γίνει για παρόμοια περιστατικά;
Η απάντηση και στα τρία είναι ίδια .
Κανένα και Τίποτα.
Ζώντας, ο κάθε αστυνομικός, στα όρια του συμπλέγματος της πολιτικής εξουσίας χωρίς ευθύνη, της κιτρινισμένης δημοσιογραφίας μακριά από ρεπορτάζ και γνώση, των τηλεμαϊντανών πρώην συνδικαλιστών της αστυνομίας, παντελώς άσχετων με οποιαδήποτε επιχειρησιακή γνώση, που τα πτωματοφάγα τηλεοπτικά κανάλια τους δίνουν ανάξιο βήμα στον βωμό της τηλεθεασμένης προβατοποίησης της κοινής γνώμης, είναι νομοτελειακό να χάσει το ηθικό του που, στην σημερινή αστυνομία, είναι το μόνο που τον κρατάει ενεργό, καθώς τόσο η εκπαίδευση του όσο και οι οικονομικές του απολαβές θυμίζουν άλλες δεκαετίες. Και για να μην αφήσουμε τίποτα στην τύχη, θα αναλύσουμε και τα δύο αυτά δεδομένα.
Εκπαίδευση
Αν ρωτήσουμε, σχεδόν, το σύνολο του προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας για το αν έχει καταλάβει τον τρόπο που εκπαιδεύεται, σε συχνότητα και ποιότητα, η απάντηση θα είναι η ίδια. <<Σύγχυση>>. Κανείς μας, εδώ και χρόνια, δεν έχει αντιληφθεί το κάθε πότε γίνεται εκπαίδευση ( μιλώντας, φυσικά μόνο για την συντηρητική και επ’ουδενί για κάποιον συγκεκριμένο διαχωρισμό υπηρεσιών και δυνατοτήτων τους) και επίσης κανείς δεν έχει, ποτέ, κατανοήσει την στόχευση της εκπαίδευσης. Δεν υπήρχε, ποτέ πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κάποια καινοτομία ή έστω κάποια μελέτη και ένας κεντρικός σχεδιασμός, παρά ανακυκλώνονται, με αυτά που προαναφέρθηκαν, τα ίδια και τα ίδια, σε μία παρωχημένη “δημοσιουπαλληλίστικη” νοοτροπία .
Σύγχρονος οπλισμός, πεδία βολής και εξοπλισμός εφάμιλλος άλλων χωρών είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αστεία στην υπηρεσία μας. Αντιθέτως, παλέτες, χαρτιά με κακοποιούς ζωγραφισμένους , υπαίθρια πεδία βολής , κολλητικής ταινίες στους…στόχου, τους στηριγμένους σε μπετόβεργες με σφυριά (sic), είναι η αποκαρδιωτική εικόνα στα πεδία βολής .Ο καθολικισμός του << όλοι να τα κάνουν όλα>> και η απογοήτευση συναδέλφων που επιθυμούν να προχωρήσουν και λοιδορούνται από τους υπόλοιπους, διότι δεν υπάρχει η έννοια του τιμήματος, είναι η απλή καθημερινότητα. Η απουσία κριτηρίων για ειδικές υπηρεσίες σε συνδυασμό με την άρνηση της ηγεσίας να θεσπίσει κώδικα εσωτερικών μεταθέσεων, οδηγεί την στελέχωση τους σε ένα και μοναδικό μονοπάτι. <<Το τηλέφωνο σε κάποιο βύσμα>> .
Τελικά, όλα τα παραπάνω μας οδηγούν , πλέον , στο ασφαλές συμπέρασμα πως η εκπαίδευση υπάρχει μόνο και μόνο για να “φαίνεται” εκπαιδευμένος ο αστυνομικός όταν θα γίνει η λεγόμενη <<στραβή>> και οι αξιωματικοί μαζί με την πολιτική ηγεσία να αποφύγουν τις προφανείς ευθύνες τους, με όλο το βάρος να πέφτει στον εργαζόμενο του πεδίου.
Οικονομικές απολαβές
Σε αυτό τον τομέα θα έρθει, υποκριτικά, η κυβέρνηση και θα παραθέσει τις αυξήσεις που έγιναν στους μισθούς των αστυνομικών, μαζί βέβαια με σχεδόν το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Εμείς θα αντιπαραβάλουνε σε αυτήν την περίπτωση ένα , μοναδικό και χαρακτηριστικό ερώτημα που η απάντηση του είναι τόσο εύκολη και για παιδί Δημοτικού:.
Για ποιο λόγο ένας αστυνομικός να θέσει τον εαυτό του σε υπηρεσία πεδίου εφόσον μπορεί να <<κρυφτεί>> σε κάποια άλλη Υπηρεσία, από τις πολλές που έχει το Σώμα, λαμβάνοντας τις ίδιες απολαβές όπου και να υπηρετεί;;
Δημοσιογράφοι Ανακριτές
Όλες αυτές τις μέρες, ακούμε από δημοσιογράφους ερωτήματα τα οποία (και) με ευθύνη του Υπουργείου δεν έχουν καμία σχέση με τον Ποινικό Κώδικα και την Ποινική Δικονομία της χώρας. Υποκριτικές κραυγές σε έναν άθλιο ανταγωνισμό ασχετοσύνης, με μόνο στόχο το ποιος θα κράξει δυνατότερα, μήπως και τα “μηχανάκια της τηλεθέασης” γράψουν μισή μονάδα παραπάνω. Με ψευτοκομπάρσους, ανίδεους πρώην συνδικαλιστές, για βαστάζους μίας διαφαινόμενης ηλιθιότητας.
-Καλά πυροβόλησαν 20 χρονο παιδί;
Επαναλαμβάνουμε ότι δεν αθωώνουμε κανέναν , απλά στηλιτεύουμε το ψέμα και την αδηφαγία κάποιων.
Ερώτημα:
1ο) Υπάρχει κάπου γραμμένο ότι ένας άνθρωπος 20 χρονών ή ακόμα και πολύ μικρότερος δεν μπορεί να διαπράξει σοβαρό ποινικό αδίκημα;
Ίσα ίσα που, παρατηρείται πως είναι πιθανότερο κάποια αδικήματα να τα διαπράξουν άνθρωποι τέτοιας ηλικίας.
2ο)Αν ο πιθανός δράστης είναι ένας άνθρωπος 50 ετών, θα ήταν πιο επιτρεπτό να αντιδράσουν οι αστυνομικοί;
Δηλαδή η αξία της ζωής ενός 50ρη είναι μικρότερη από έναν 20ρη;
3ο) Υπάρχει κάποιο επιστημονικό δεδομένο, μια εξαίρεση του νόμου, που να αποδεικνύει ή να αναφέρει πως άτομα με ειδικές ανάγκες. δεν δύνανται να διαπράξουν αδικήματα;
Δεν μπαίνει στην κουβέντα ο αυτονόητος σεβασμός στους συνανθρώπους μας, Α.ΜΕ.Α. (πλείστα τα καθημερινά παραδείγματα για την συνδρομή αστυνομικών προς βοήθεια και εξυπηρέτησή τους) με κινητικά ή άλλου είδους προβλήματα, που τους κατατάσσει στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, αλλά το ρητορικό ερώτημα του αν ένας άνθρωπος με σοβαρά κινητικά προβλήματα έχει νομική ασυλία στην περίπτωση που τραβήξει ένα όπλο για να σκοτώσει.
Και ας πάμε και στο ουσιαστικό της όλης συζήτησης.
Δεν γνωρίζουμε τι έγινε στο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά γνωρίζουμε καλά πότε γίνεται χρήση του όπλου και θέλουμε να ξεδιαλύνουμε όλη αυτή την ομίχλη, που τοποθετήθηκε γύρω από αυτό το θέμα από όλους αυτούς τους αδαείς. Για να μην μακρυγορήσουμε, με δικονομικούς όρους και για να γίνουμε όσο πιο κατανοητοί γίνεται θα το παραθέσουμε απλά:
Υπάρχουν δύο βασικές προϋποθέσεις για την χρήση του όπλου. Να υπάρχει κίνδυνος αφαίρεσης ζωής του αστυνομικού ή και τρίτου και η απειλή να είναι άμεση και παρούσα. Οι συνθήκες κάθε περιστατικού είναι μοναδικές και διαφορετικές, όμως αυτές οι δύο προϋποθέσεις είναι απαραίτητες για να γίνει χρήση του όπλου.
Με απλά λόγια, αν κάποιος σε οποιαδήποτε ψυχολογική κατάσταση ή από οποιαδήποτε θέση, άμεσα και εκείνη την χρονική στιγμή απειλεί την ζωή κάποιου άλλου τότε νομιμοποιείται να γίνει χρήση του όπλου. Σε ό,τι αφορά στο είδος του πυροβολισμού, αυτό είναι κάτι που κρίνεται, σε κάθε περίπτωση, διότι εξ’αρχής δεν μπορείς να προσάψεις στην ψυχολογία του αστυνομικού ανθρωποκτόνο πρόθεση λόγω εργασίας. Δηλαδή, κανένας αστυνομικός δεν βγαίνει βάρδια με την σκέψη ότι θα πυροβολήσει κάποιον άνθρωπο, αλλά ακόμα και να συμβεί αυτή η πιθανότητα, κάτι τέτοιο καθορίζεται και αποδεικνύεται από τα ευρήματα της έρευνας των ειδικών, κάποια από τα οποία είναι η απόσταση, οι καιρικές συνθήκες, το μέρος που λαμβάνει χώρα το περιστατικό, αλλά και πολλές άλλες παράμετροι.
Συμπερασματικά, θα κλείσουμε λέγοντας δυο πράγματα.
Αρχικά, κανένας σώφρων άνθρωπος δεν “αρέσκεται” στο να αφαιρείται μία ζωή και αν κάποιοι διέπραξαν, αδικαιολόγητα, κάτι τέτοιο οφείλουν να λογοδοτήσουν στην Δικαιοσύνη και όχι στα Υπουργεία και στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Δεύτερον, αυτοί που έχουν επιφορτιστεί με την ευθύνη της ηρεμίας της κοινωνίας και της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, καλό θα είναι να μένουν στον θεσμικό και επαγγελματικό τους ρόλο και να αφήνουν, ανεπηρέαστους τους δικαστές να κάνει την δουλειά τους, χωρίς πολιτικές παρεμβολές και δημοσιογραφικούς αλαλαγμούς .