Ποίημα του μαθητή της Α Λυκείου ΒΑΓΕΝΑ Κωνσταντίνου, υιού του Ανθ/μου Βαγενά Αθανασίου και της Κατερίνα Καρανάσιου.
Πατέρα για πού το βαλες
βαθιά μέσα στη νύχτα,
σαββατοκύριακα, γιορτές
προσέχοντας τους δίπλα;
Ποτέ σου δε φοβήθηκες
να σώνεις απ’ τη μέθη,
αφέλεια να προνοείς,
ο φόνος να προτρέχει.
Τα νιάτα συ προσπάθησες
μακριά να τα κρατήσεις,
από του σκότους τη βορά,
ναρκωτικά και χρήσεις.
Το βιος ανθρώπων έντιμων
φυλάσσεις δίχως άλλο,
από τη σκέψη άτιμων
το χέρι το μεγάλο.
Ο δρόμος είναι φίλος σου,
εχθρός σου η ανομία,
δε θέλησες το σπίτι σου,
σιγή και ηρεμία;
Πατέρα μου, μου έλειψες,
φοβάμαι πια για σένα,
ψυχή που δεν κουράστηκες
σε θέλω πια για μένα.
Παιδί μου στα ερωτήματα
πονώ να απαντήσω,
το δίκιο και το άδικο
δύσκολο να ορίσω.
Άντρες, γυναίκες είμαστε,
η φαμελιά μεγάλη,
από τη μία το σπίτι μας
η κοινωνία απ’ την άλλη.
Ένα λιθάρι προσπαθώ
να βάζω για το μέλλον,
όλου του κόσμου των παιδιών
καρδιάς και νου το έργον.
Για μένα τέκνο μου γλυκό
μία είναι η ρήση,
ο Νόμος θα’ ναι πάντοτε
κομμάτι από τη ζήση.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΒΑΓΕΝΑΣ
Μαθητής Α΄ Λυκείου
Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων
΄ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ΄΄ Βόλου
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ: «Των Τεμπών τα τρένα»- 16χρονος μαθητής, υιός αστυνομικού, έκανε ποίηση την τραγωδία