Γράφει ο Παύλος Σκόντζος
Δεν είχα σκοπό να επανέλθω για πρότερη ανάρτηση μου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης που αφορούσε τις δηλώσεις του πρόεδρου της Ένωσης Αστυνομικών υπαλλήλων Θεσσαλονίκης για χρήση συγκεκριμένου υπηρεσιακού μέσου. Διάβασα όμως ένα ενυπόγραφο κείμενο ΕΜΦΑΝΩΣ γραμμένο από ΑΙ το οποίο αντίκρουε την άποψη αυτή και χαίρομαι που έστω και ΑΙ ήταν ενυπόγραφο σε ιστοσελίδα που συνήθως δημοσιεύει ανυπόγραφα κείμενα.
Καταρχάς δεν θα αναφερθώ δημόσια σε λεπτομέρειες που αφορούν μέσα που ήδη υπάρχουν και στο νομοθετικό καθεστώς που τα διέπει και που ο εκλεγμένος συνάδελφος που υπογράφει το κείμενο ΑΙ, λόγω της θέσης του δεν μπορεί να γνωρίζει μιας και υπόκεινται σε άρθρο υπουργικής απόφασης που ΔΕΝ δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για αυτό και δεν μπορεί να την βρει το ΑΙ που χρησιμοποίησε. Το κακό βέβαια είναι ότι και ο ινστρούχτορας του που θα έπρεπε να την γνωρίζει - λόγω οργανικής του θέσης- όλα αυτά τα χρόνια είχε άλλες έγνοιες να ασχοληθεί, οπότε μάλλον και αυτός την αγνοεί. Θα επανέλθω λοιπόν απαντώντας στον συνάδελφο εκλεγμένο συνδικαλιστή, γιατί καλό είναι και οι υπόλοιποι να γνωρίζουν τι εκπροσωπεί και τι πρεσβεύει ο καθένας μας.
Ξεκινώντας να πω ότι η επιχειρησιακή πραγματικότητα των τελευταίων ετών έχει αλλάξει. Οι οργανωμένες επιθέσεις με εκρηκτικές μολότοφ, ναυτικές φωτοβολίδες, αυτοσχέδιους εκτοξευτές (βάλε το AI να σου πει τι είναι τα spud guns ή potato cannons) συνιστούν πλέον δολοφονικές επιθέσεις και όχι απλή «διατάραξη τάξης». Τα υφιστάμενα μέσα δεν αναχαιτίζουν τον δράστη που μας εκτοξεύει όλα αυτά από απόσταση και δεν επιτρέπουν στοχευμένη ακινητοποίηση συγκεκριμένων επιτιθέμενων χωρίς μαζικές επιπτώσεις σε τρίτους (π.χ. δακρυγόνα), αφήνουν δε τον συνάδελφο εκτεθειμένο σε άμεσο κίνδυνο θανάτου ή βαριάς σωματικής βλάβης άρα το επιχειρησιακό κενό είναι υπαρκτό μεταξύ των "ήπιων "μέσων και των….. άλλων μέσων κλιμάκωσης.
Θέτεις εσύ συνάδελφε (ή το AI) πολύ αυστηρό πλαίσιο αναλογικότητας και παρουσιάζεις τα ….ελαστομερη μέσα κρούσης (σπόγγοι πλέον το 2026 ) ){sic} ως δυνητικά ασύμβατα με το πλαίσιο αυτό. Η αρχή της αναλογικότητας συνάδελφε δεν λειτουργεί αφηρημένα. Κρίνεται σε σχέση με την απειλή. Οι μολότοφ και οι φωτοβολίδες προκαλούν θανάτους και μόνιμες αναπηρίες και έχουν ήδη οδηγήσει σε δολοφονία και βαρείς τραυματισμούς συναδέλφων. Άρα η χρήση …..στοχευμένων κινητικών μέσων (σπόγγων){sic} κατά συγκεκριμένων δραστών που επιτίθενται με εκρηκτικές μολότοφ είναι αναλογικότερη από την μαζική χρήση χημικών. Σε επίπεδο δε νομικής στάθμισης, η επιλογή ενδιάμεσου μέσου πρέπει να μειώνει και όχι να αυξάνει τον κίνδυνο θανατηφόρου αποτελέσματος (θυμόμαστε εμείς οι παλαιότεροι την περίπτωση με το θάνατο Καλτεζα). Το επιχείρημα της νομολογίας ECHR όπως και το ίδιο το AI σου γράφει ΔΕΝ απαγορεύει τα μέσα, επιβάλλει κανόνες. Επικαλείσαι υποθέσεις (Γεωργία, Τουρκία) για να δείξει/εις ότι τα μέσα προσωρινής εξουδετέρωσης απειλής{sic} οδηγούν σε καταδίκες. Η νομολογία του ECHR δεν απαγορεύει per se τα μέσα αυτά, αλλά καταδικάζει την ανεξέλεγκτη χρήση, την απουσία σαφούς πλαισίου, τη χρήση χωρίς εκπαίδευση και τη μη λογοδοσία. Το ΕCHR δεν λέει «μην τα έχετε». Λέει «Αν τα έχετε, πρέπει να υπάρχουν σαφείς κανόνες, εκπαίδευση, καταγραφή και έλεγχος. Αυτά όλα λοιπόν ενισχύουν το επιχείρημα μας για θεσμική πρόταση και ρύθμιση της υπάρχουσας ΥΑ και όχι για άλλη αδράνεια και σιωπή.
Εντύπωση μου κάνει επίσης ότι το κείμενο σου εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στον κίνδυνο παραβίασης δικαιωμάτων των δραστών. Το κράτος λοιπόν κατά εμάς έχει υποχρέωση προστασίας της ζωής όχι μόνο των πολιτών αλλά και των συναδέλφων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Εγώ αυτούς εκπροσωπώ.
Η μη παροχή κατάλληλων μέσων αυτοπροστασίας και άμυνας έναντι δολοφονικών επιθέσεων συνιστά θεσμική αμέλεια όπως και μπορεί επίσης να εγείρει ευθύνη του κράτους για μη λήψη επαρκών μέτρων προστασίας των συναδέλφων. Με απλά λόγια δεν είναι μόνο νομικός κίνδυνος το «να έχουμε μέσα». Είναι και νομικός κίνδυνος το «να μην έχουμε μέσα» όταν οι επιθέσεις είναι πλέον δολοφονικές.
Διαβάζοντας το κείμενο σου ήταν διάχυτο το φοβικό αυτό σύνδρομο που ακούμε τόσα χρόνια όλοι εκεί έξω, στις μηχανές, στα περιπολικά, στις κλούβες … μηηηη αυτά βγάζουν μάτια (άσχετα που φοράνε όλοι κράνη και μάσκες ) και είναι το ίδιο φοβικό σύνδρομο που στερεί σύγχρονο οπλισμό από τις ΟΠΚΕ που αντιμετωπίζουν τα Kalashnikov με πιστόλια, είναι το ίδιο φοβικό σύνδρομο που αποτρέπει να χορηγηθούν σύγχρονα φυσίγγια (αυτά που θα στα πουν ντουμ ντουμ) με αποτέλεσμα να θρηνούμε όντως εκεί αθώα θύματα και το ίδιο φοβικό σύνδρομο που είναι τροχοπέδη και σε όλο αυτά που στην Ευρώπη έχουν υιοθετηθεί ως ….μέσα μειωμένης επικινδυνότητας{sic}.
Τι να κάνω, προσπαθώ να διατυπώνω τα πράγματα με μια Correctιλα γιατί βαρέθηκα να μου κάνουν report τον λογαριασμό στα social (ποιοι άραγε;) για την προηγούμενη ανάρτηση ……μίσους που αφορούσε το ίδιο θέμα επειδή συντάχθηκα με την άποψη ενός συνδικαλιστή που κάποιοι διαφωνούν.
Χθες φαντάζομαι με τον θεσμικό σου ρόλο σου βρέθηκες σε κάποια επιμνημόσυνη δέηση για τους συναδέλφους που χάθηκαν από βόμβες από σφαίρες και από φωτοβολίδες. Ίσως εκεί να σκέφτηκες από ποια μεριά ήταν αυτοί όταν έπεφταν οι μολότοφ οι σφαίρες και οι βόμβες.
Εγώ πάντως είμαι, εκπροσωπώ και κάνω προτάσεις για αυτούς που τις δέχονται.
Παύλος Α Σκοντζος
Αντιπρόσωπος της ΕΑΥΘ στην ΠΟΑΣΥ