Ο πατέρας μου, ήταν αστυνομικός. Όχι ακριβώς από επιλογή, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Όσοι τον γνώριζαν ξέρουν πως τιμούσε τη στολή του και τις αρχές του. Μου έλεγε πάντα, υπάρχει ο νόμος, υπάρχει και ο άνθρωπος. Και ο πρώτος είναι για να υπηρετεί τον δεύτερο.
Θα σας πάω πίσω στο μακρινό 1978. Τότε ο μπαμπάς μου υπηρετούσε στα Γρεβενά. Μέσα στο καφενείο στην πλατεία είχε μαζευτεί κόσμος, καθώς γνωστός ψυχικά ασθενής της περιοχής είχε μπει μέσα παραληρώντας και απειλώντας με μαχαίρι τους θαμώνες. Είχε κάποια εμμονή με τον Αβέρωφ( Υπουργός Εθνικής Άμυνας τω καιρώ εκείνω αν δεν κάνω λάθος)και έλεγε πως είναι μυστικός πράκτορας...
Κάποιοι ήταν έτοιμοι να ασκήσουν βία, άλλοι φώναζαν με αποτέλεσμα να εκνευρίζεται περισσότερο ο άνθρωπος αυτός και να υπάρχει κίνδυνος να γίνει το κακό..
Τότε παρενέβη ο μπαμπάς μου, με σταθερό και ήρεμο τόνο στη φωνή του και του λέει: Που είσαι βρε Βασίλη, αγόρι μου;;( χρησιμοποιώ ένα τυχαίο όνομα για ευνόητους λόγους) - έλα γρήγορα! Σε χρειάζεται ο Αβέρωφ, για μια μυστική αποστολή, με έστειλε να σε συνοδέψω! Ο "Βασίλης" υπάκουσε αμέσως, ακολούθησε τον πατέρα μου αναντίρρητα και με μεγάλη χαρά. Τί θέλω να πω... Ακόμη και σε μια εποχή που η ψυχική ασθένεια αντιμετωπίζονταν με μάνικες , ξύλο κλπ, υπήρχαν άνθρωποι με ενσυναίσθηση. Υπάρχουν ακόμη και νομίζω πως ήρθε η ώρα να αναλάβουν δράση... Ο φόβος, η άγνοια και η βία δεν αποτελεί λύση σε κανένα πρόβλημα . Αρκεί να είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις.
Μου λείπεις πολύ, μπαμπά.