Γράφει η Κέλλυ Σαουάχ-Μαραγκουδακη
Το δρομολόγιο των 18:35 από Αθήνα δεν εξελίχθηκε σε μια ακόμη συνηθισμένη επιστροφή των επιβατών στο σπίτι. Αντίθετα, μετατράπηκε σε μια εμπειρία φόβου και ανασφάλειας, όταν πέτρα εκτοξεύτηκε προς τον συρμό, σπάζοντας τζάμι και προκαλώντας πανικό στους επιβάτες. Από καθαρή τύχη δεν υπήρξαν τραυματισμοί — οι επιβάτες παίζουν με την “τύχη” τους καθώς πρόκειται για φαινόμενο που επαναλαμβάνεται επικίνδυνα συχνά.
Στον σταθμό των Άνω Λιοσίων, οι επιβάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με το επόμενο κεφάλαιο της ταλαιπωρίας: πολύωρη αναμονή, ελλιπής ενημέρωση και τελικά μεταφορά με λεωφορεία. Εργαζόμενοι εξαντλημένοι, φοιτητές, μαθητές, οικογένειες με παιδιά και ευάλωτοι επιβάτες όπως ηλικιωμένοι, καρδιοπαθείς και εγκυμονούσες παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε μια θλιβερή κατάσταση. Δεν φτάνει το άγχος της καθημερινότητας, να έχουν και το άγχος αν θα επιστρέψουν ασφαλείς στα σπίτια τους.
Το περιστατικό σημειώθηκε στην περιοχή του Ασπρόπυργος, κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής, όπου —σύμφωνα με επαναλαμβανόμενες αναφορές— έχουν καταγραφεί στο παρελθόν ρίψεις αντικειμένων και εστίες φωτιάς. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχει καταυλισμός. Σύμφωνα με μαρτυρία επιβάτη που βρισκόταν στο τρένο, άτομα από το σημείο φέρονται να πέταξαν πέτρες προς τον συρμό.
Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζει να συμβαίνει. Πώς γίνεται ένα “γνωστό σημείο” να παραμένει εκτεθειμένο; Πού είναι η πρόληψη, η επιτήρηση, η παρουσία που θα αποτρέψει το επόμενο περιστατικό;
Οι πολίτες δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: να μετακινούνται με ασφάλεια. Να υπάρχει σχέδιο όταν κάτι πάει στραβά. Να μην εξαρτάται η σωματική τους ακεραιότητα από τον Θεό, την μοίρα ή από όποιον πιστεύει ο καθένας.
Σε προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη, τέτοια φαινόμενα είτε δεν εμφανίζονται με αυτή τη συχνότητα είτε αντιμετωπίζονται άμεσα και αποφασιστικά. Υπάρχει πρόληψη, υπάρχει επιτήρηση, και κυρίως υπάρχουν συνέπειες. Όταν τίθεται σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή, οι ευθύνες αποδίδονται και οι ποινές είναι ξεκάθαρες.
Γιατί εδώ; Αν σε εκείνο το βαγόνι υπήρχε ένας τραυματίας — ή κάτι χειρότερο — ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη; Ποιος θα έδινε απαντήσεις; Και κυρίως, ποιος θα εξηγούσε γιατί ένα γνωστό πρόβλημα αφέθηκε να επαναληφθεί μέχρι να γίνει τραγωδία; Και τώρα ποιος θα πληρώσει τις ζημιές; Πού είναι η σταθερή αστυνόμευση σε ένα σημείο που εδώ και καιρό θεωρείται υψηλού κινδύνου;
Οι πολίτες δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: να μετακινούνται με ασφάλεια. Να υπάρχει σχέδιο όταν κάτι πάει στραβά. Να μην αφήνεται η σωματική τους ακεραιότητα στην τύχη.
Η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται με καθυστερημένες αντιδράσεις και γενικόλογες ανακοινώσεις. Αποκαθίσταται μόνο με άμεσες και ουσιαστικές πράξεις προτού το επόμενο περιστατικό γίνει τραγωδία.