Όταν η Άμεση Δράση δεν είναι... άμεση - Γράφει ο Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης

Η Άμεση Δράση έχει έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, να είναι εκεί άμεσα, σε κάθε γειτονιά, όταν ο πολίτης τη χρειάζεται.
Στην πράξη όμως, στη Θεσσαλονίκη, αυτό δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Η Άμεση Δράση χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως δεξαμενή προσωπικού, από την οποία αντλούνται αστυνομικοί, συνάδελφοι της πρώτης γραμμής, για να καλύψουν στατικές φυλάξεις, πάρεργα και ανάγκες άλλων υπηρεσιών.
Η Άμεση Δράση δεν είναι για να καλύπτει τα κενά των άλλων.
Είναι για να καλύπτει τα περιστατικά.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ οι δυνάμεις είναι ήδη περιορισμένες.
Δεν περισσεύει προσωπικό.
Παρ’ όλα αυτά, συνεχώς αφαιρούνται αστυνομικοί από την πρώτη γραμμή, ακόμη και για την ενίσχυση της Τροχαίας, η οποία ήδη ενισχύεται από άλλες υπηρεσίες της πόλης.
Σε έναν βαθμό αυτό είναι κατανοητό λόγω των έργων στον περιφερειακό.
Όμως δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη πρακτική.
Μια τέτοια κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική.
Η λύση δεν μπορεί να είναι η αποδυνάμωση της Άμεσης Δράσης.
Ούτε ένας δεν περισσεύει.
Όταν αφαιρείς από την Άμεση Δράση, αφαιρείς από την ασφάλεια του πολίτη.
Η αποδυνάμωση ξεκινά ακόμη και από το πρώτο σημείο επαφής του πολίτη με την Άμεση Δράση, από το ίδιο το τηλεφωνικό κέντρο.
Όταν τηλεφωνητές απασχολούνται σε άλλα καθήκοντα, όπως σταθερές φυλάξεις, δημιουργούνται κενά και καθυστερήσεις στη διαχείριση των κλήσεων.
Και αυτό αφορά μια υπηρεσία που αποτελεί τον πιο άμεσο τρόπο του πολίτη να ζητήσει βοήθεια.
Τους πρώτους ανταποκριτές σε κάθε περιστατικό.
Μαζί με τα περιπολικά που διαθέτουν τα αστυνομικά τμήματα.
Παράλληλα, παραμένει ανοιχτό εδώ και χρόνια και το ζήτημα του εκσυγχρονισμού των επικοινωνιών.
Ένα θέμα καίριας σημασίας για την επιχειρησιακή λειτουργία και την ασφάλεια.
Ας δούμε όμως και την πραγματικότητα στην πόλη.
Τα τελευταία χρόνια τα περιστατικά έχουν αυξηθεί.
Οπαδικές συγκρούσεις, κλοπές, ληστείες, απάτες.
Είναι καθημερινότητα πλέον.
Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Είναι συνεχόμενα.
Και εκεί χρειάζεται παρουσία.
Εκεί χρειάζεται Άμεση Δράση στον δρόμο.
Μέσα σε μία δεκαετία το προσωπικό έχει πέσει σε λιγότερο από το μισό.
Την ώρα που η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί.
Και ως επακόλουθο αυτής της μείωσης, το προσωπικό έχει πλέον γεράσει.
Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια υπηρεσία πρώτης γραμμής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα δίκυκλα.
Εκεί όπου παλαιότερα υπήρχαν πολλαπλές ομάδες που κάλυπταν το κέντρο και επενέβαιναν άμεσα σε σοβαρά περιστατικά, σήμερα σε πολλές περιπτώσεις έχει απομείνει μία.
Οι συνάδελφοι τότε ασχολούνταν με πραγματικά περιστατικά και συνέβαλλαν ουσιαστικά και στην πρόληψη του εγκλήματος.
Σήμερα, οι ίδιες δυνάμεις έχουν περιοριστεί και ταυτόχρονα επιβαρύνονται με συνεχώς νέα πάρεργα, που δεν σχετίζονται με τον ρόλο τους.
Το αποτέλεσμα είναι προφανές.
Λιγότερη παρουσία.
Λιγότερη πρόληψη.
Περισσότερη πίεση στους ίδιους συναδέλφους.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε για λύσεις, επιλογές υπάρχουν.
Το ζητούμενο όμως είναι ξεκάθαρο.
Η πρώτη γραμμή δεν μπορεί να αποδυναμώνεται για να καλύπτονται άλλες ανάγκες.
Η Άμεση Δράση πρέπει να ενισχύεται, όχι να αδειάζει.
Η Άμεση Δράση δεν μπορεί να είναι λύση για όλα.
Πρέπει να μείνει αυτό που είναι.
Η πρώτη γραμμή.
Και όταν αυτή αποδυναμώνεται, το πρόβλημα δεν είναι μόνο υπηρεσιακό.
Είναι και κοινωνικό.
Και στο τέλος, το πληρώνουν όλοι.
Ο πολίτης και ο αστυνομικός στον δρόμο.
Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Και δεν μπορεί να θεωρείται κανονικότητα.

ΑΡΧΙΦΥΛΑΚΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ Π.Ο.Α.Σ.Υ.