Δήλωση του Προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Κιλκίς κ. Καργιοτούδη Χρήστου στο Policenet.gr:
Τελείωσε και το 36ο συνέδριο της Π.Ο.ΑΣ.Υ.
Ένα συνέδριο που θύμισε έντονα εκείνα των προηγούμενων ετών, όπου γινόταν πλέον ξεκάθαρο ότι η σημερινή διοίκηση είχε κλείσει τον κύκλο της και έχρηζε άμεσης αντικατάστασης.
Δυστυχώς, το 2026 τίποτα δεν αλλάζει ομαλά. Οι αλλαγές έρχονται μέσα από εντάσεις και οριακές καταστάσεις. Γιατί όπως έχω ξαναγράψει, το χειρότερο είναι να μην καταλαβαίνεις πότε και πως πρέπει να αποχωρήσεις με αξιοπρέπεια .
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νυν πρόεδρος έκανε αυτό ακριβώς, ανακοινώνοντας την αποχώρησή του. Η αλήθεια όμως είναι ότι άργησε. Τουλάχιστον δύο θητείες. Ήδη από την πρώτη, η πορεία ήταν χαμηλών πτήσεων — με ορατό τον κίνδυνο πρόσκρουσης.
Και η πραγματικότητα δεν κρύβεται: χιλιάδες συνάδελφοι το κρίνουν καθημερινά. Η πρόσφατη πανελλαδική έρευνα 12 Ενώσεων αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την απογοήτευση — τα ποσοστά ικανοποίησης βρίσκονται στον πάτο.
Και η αξιοπρέπεια; Αγνοείται. Ιδίως όταν το management της Ομοσπονδίας εκτίθεται καθημερινά .
Από πού να αρχίσει κανείς;
Από τις αναντιστοιχίες σε αντιπροσώπους και οικονομικά τακτοποιημένα μέλη;
Από τις εγγραφές και συμμετοχές Δοκίμων Αστυφυλάκων και Υπαστυνόμων σε διαδικασίες που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα;
Από τις δικαστικές αντιπαραθέσεις απέναντι σε μη αρεστά προεδρεία;
Ή από τη διαχείριση των οικονομικών, που αγγίζει τα όρια της εγκληματικής ανευθυνότητας;
Αυτά και πολλά άλλα αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα . Σε μία τούρτα όπου οι χιλιάδες συνάδελφοι δεν πήραν κανένα κομμάτι - μόνο ψίχουλα .
Η ακρίβεια πιέζει ασφυκτικά.
Οι μισθοί δεν επαρκούν ούτε για δέκα ημέρες.
Οι δεύτερες και τρίτες δουλειές έχουν γίνει κανόνας.
Οι αποσπάσεις της ανθρωποφαγίας και του ξεσπιτώματος με τα πρόσκαιρα χρηματικά κίνητρα για λίγους αντί για όλους , συνεχίζουν να κυριαρχούν των πάντων .
Και θεσμικά, νομικά και ηθικά, παραμένουμε στο ίδιο σημείο: στον πάτο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της ομάδας Πάκου – Τσαϊρίδη στο συνέδριο δεν ήταν επιλογή εντυπωσιασμού. Ήταν υποχρέωση. Έκφραση μιας πραγματικής και συσσωρευμένης αγανάκτησης.
Όχι για καρέκλες.
Αλλά για την ανάγκη αλλαγής.
Για την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος συνδικαλιστικής λειτουργίας.
Για την ανάγκη να πάμε μπροστά.
Για την ανάγκη να ξαναπιστέψει ο συνάδελφος ότι εκπροσωπείται.
Δεν μπορούμε να πάμε μπροστά με τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες πρακτικές και την ίδια νοοτροπία που για χρόνια μονοπωλούσε τα πάντα — σαν μια σύγχρονη «Μαρία Αντουανέτα».
Απευθύνομαι σε όλες τις Πρωτοβάθμιες Ενώσεις που ακόμα διστάζουν:
Δώστε χώρο στην αλλαγή.
Δώστε χώρο στην ανανέωση.
Δώστε στον συνδικαλισμό την ευκαιρία να αναπνεύσει ξανά.
Μην τον κρατάτε βυθισμένο στον βούρκο.