Η Ελληνική Αστυνομία δεν φοβάται το έγκλημα. Φοβάται την εξέλιξη;
Η Ελληνική Αστυνομία συνεχίζει να φέρνει αποτελέσματα.
Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς.
Το ερώτημα είναι άλλο.
Γιατί ζητήματα που επηρεάζουν καθημερινά τον αστυνομικό παραμένουν εδώ και χρόνια στο περιθώριο;
Ας μιλήσουμε με παραδείγματα.
Αγοράστηκαν συστήματα ηλεκτρονικής λήψης δακτυλικών αποτυπωμάτων.
Και όμως, η διαδικασία εξακολουθεί να γίνεται με τρόπους που θα έπρεπε να έχουν περάσει στην ιστορία εδώ και χρόνια.
Γιατί τα μηχανήματα από μόνα τους δεν αρκούν όταν δεν υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές για να αξιοποιηθούν.
Εγκαταστάθηκαν συστήματα αυτόματης αναγνώρισης πινακίδων σε υπηρεσιακά οχήματα.
Πληρώθηκαν.
Παρουσιάστηκαν.
Σήμερα δεν χρησιμοποιούνται.
Για τις κάμερες σώματος συζητάμε εδώ και χρόνια.
Και ακόμα συζητάμε.
Οι κάμερες εξακολουθούν να λείπουν από τη στολή του αστυνομικού.
Οι επικοινωνίες παραμένουν ένα διαχρονικό πρόβλημα.
Και όμως μιλάμε για κάτι που σε ένα κρίσιμο περιστατικό μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Συζητάμε εδώ και χρόνια για σύγχρονα μέσα κλιμάκωσης και διαχείρισης περιστατικών.
Και ακόμα συζητάμε.
Σαν να μην υπάρχει τίποτα ανάμεσα στο γκλοπ και το πυροβόλο όπλο.
Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν είναι καινούργιο.
Κανένα.
Και όμως παραμένουν εκεί.
Στην άκρη της συζήτησης.
Σαν να είναι δευτερεύοντα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πολλές κρίσιμες υπηρεσίες εξακολουθούν να λειτουργούν με ελλείψεις προσωπικού.
Ένα πρόβλημα γνωστό σε όλους.
Κάθε χρόνο συζητάμε για τις συνέπειές του.
Ποτέ για τη λύση του.
Σαν να έχουμε αποδεχθεί ότι αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση.
Το ίδιο ισχύει και για τις κτιριακές υποδομές.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις.
Αρκεί μια επίσκεψη σε αρκετές αστυνομικές υπηρεσίες της Θεσσαλονίκης για να καταλάβει κανείς ότι η εικόνα τους απέχει από αυτό που αξίζει τόσο στους συναδέλφους όσο και στους πολίτες που εξυπηρετούνται καθημερινά.
Η καθημερινότητα του αστυνομικού δεν είναι μόνο το μισθολόγιο.
Είναι και τα μέσα.
Είναι και οι συνθήκες.
Είναι και οι ελλείψεις.
Και κρίνοντας από τον τρόπο που όλα αυτά εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας, μάλλον κάποιοι έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά ο μάχιμος αστυνομικός.
Αν μετά από τόσα χρόνια εξακολουθούμε να συζητάμε τα ίδια προβλήματα, τότε κάποιοι θα πρέπει να ξαναδούν τι θεωρείται διεκδίκηση και τι αποτέλεσμα.
Γιατί για τον αστυνομικό της πρώτης γραμμής δεν μπορεί να θεωρείται κατάκτηση το να έχει απλώς μάθει να ζει με προβλήματα που έπρεπε να έχουν λυθεί εδώ και χρόνια.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ Κωνσταντίνος
Αντιπρόσωπος της ΕΑΥΘ στην ΠΟΑΣΥ