Υπάρχουν στιγμές που μια υπόθεση ξεπερνά τα όρια μιας δικαστικής αίθουσας και γίνεται υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας. Δυόμισι χρόνια μετά τη δολοφονία του Αστυνομικού - Ήρωα Γιώργου Λυγγερίδη, η οικογένειά του συνεχίζει να δίνει τον δικό της αγώνα μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες. Οι γονείς του, η κυρία Ευγενία και ο κύριος Σάκης Λυγγερίδης μιλούν αποκλειστικά στο Policenet.gr και ανοίγουν την καρδιά τους για όλα όσα βιώνουν από εκείνη τη νύχτα μέχρι σήμερα.
Μιλούν για τη δικαστική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, για τις στιγμές που ένιωσαν μόνοι, για την ανάγκη να ακουστεί η αλήθεια και για το αίτημά τους που παραμένει ένα: Δικαιοσύνη.
Δεν ζητούν εκδίκηση. Γιατί διακρίνονται από αξιοπρέπεια. Δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από αυτό που θεωρούν αυτονόητο. Να αποδοθούν ευθύνες σε όλους όσους ευθύνονται και η ψυχή του Γιώργου τους να δικαιωθεί.
Γιατί πίσω από τον αστυνομικό που χάθηκε τόσο άδικα εν ώρα καθήκοντος, θύμα της τυφλής οπαδικής βίας, δεν υπάρχει απλώς μια τραγωδία. Υπάρχει ένας γιος, ένας αδελφός, ένας νέος άνθρωπος με όνειρα, σχέδια και μια ζωή που διακόπηκε βίαια.
Υπάρχει μια οικογένεια που κάθε μέρα μαθαίνει να ζει με την απουσία του. Και υπάρχει μια κοινωνία που έχει χρέος να μην ξεχάσει, να διδαχθεί από αυτή την τραγωδία και να μην επιτρέψει ποτέ ξανά να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή από τυφλή βία και μίσος.
Συνέντευξη στην Κέλλυ Σαουάχ-Μαραγκουδάκη
Κυρία Ευγενία, βρισκόμαστε στον Ιούλιο του 2026, με τη δίκη να διακόπτεται και να συνεχίζεται τον Σεπτέμβριο στις φυλακές Κορυδαλλού. Μια δίκη που, όπως όλα δείχνουν, θα έχει μεγάλη διάρκεια. Τι ακριβώς εκδικάζεται αυτή τη στιγμή και τι απομένει μέχρι να ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Βιώνουμε μια ιδιαίτερα επώδυνη διαδικασία, η οποία εκτιμούμε ότι θα διαρκέσει πολλά χρόνια, καθώς πρόκειται ίσως για τη μεγαλύτερη ποινική δίκη που διεξάγεται στην Ελλάδα. Στο συγκεκριμένο δικαστήριο εξετάζεται η υπόθεση της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης, οι εκρήξεις και οι 17 απόπειρες ανθρωποκτονίας σε βάρος αστυνομικών. Η ανθρωποκτονία του Γιώργου έχει διαχωριστεί και θα εκδικαστεί σε ξεχωριστή διαδικασία ως προς τους φερόμενους συναυτουργούς, καθώς πρέπει πρώτα να καταστεί αμετάκλητη η απόφαση για τον φυσικό αυτουργό. Ο φυσικός αυτουργός έχει καταδικαστεί πρωτοδίκως σε ισόβια κάθειρξη και επιπλέον 19 χρόνια, όμως η υπόθεση θα κριθεί και σε δεύτερο βαθμό. Μέχρι τότε, η διαδικασία συνεχίζεται με διακοπές και επαναλαμβανόμενες συνεδριάσεις, γεγονός που παρατείνει ακόμη περισσότερο τη δοκιμασία για την οικογένειά μας.»
Νιώσατε ότι οι μάρτυρες μίλησαν με ειλικρίνεια και βοήθησαν το δικαστήριο να φωτίσει την αλήθεια;
Ευγενία Λυγγεριδή: «Εκτός από τους αστυνομικούς που βρίσκονταν στη διμοιρία μαζί με τον Γιώργο και τους συναδέλφους του που έσπευσαν να συνδράμουν εκείνη τη νύχτα — ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα από κοντά, τα βίωσαν όπως πραγματικά εξελίχθηκαν και κατέθεσαν με ειλικρίνεια όσα γνώριζαν — οι υπόλοιποι μάρτυρες, εμφανίστηκαν διαφορετικοί ενώπιον του δικαστηρίου. Σαν να έπαθαν μια ξαφνική… μαζική αμνησία.
Για να καταλάβετε μάρτυρες είναι, φίλαθλοι του Ολυμπιακού, εργαζόμενοι στον Ολυμπιακό, καθώς και εργαζόμενοι σε εταιρείες σεκιούριτι που εργάζονται στα γήπεδα του Ολυμπιακού. Υπάρχουν μάρτυρες που είτε ψευδορκούν, είτε δεν εμφανίζονται. Προτιμούν να πληρώσουν ένα πρόστιμο, αν τελικά το πληρώνουν οι ίδιοι, παρά να έρθουν στο δικαστήριο.
Εμείς θεωρούμε και ελπίζουμε ότι το δικαστήριο θα λάβει υπόψη του τις αρχικές προανακριτικές καταθέσεις, όπου, κατά την άποψή μας, αποτυπώνονταν τα πραγματικά περιστατικά. Σήμερα βλέπουμε μάρτυρες να δηλώνουν ότι δεν θυμούνται ή να αποφεύγουν να κατονομάσουν πρόσωπα και γεγονότα. Η δική μας αίσθηση είναι ότι πολλοί προσέρχονται φοβισμένοι και διστακτικοί να καταθέσουν όσα είχαν αναφέρει στην προανάκριση.
Επίσης, μας έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση και η νομική εκπροσώπηση των κατηγορουμένων. Στη δίκη παρίστανται πολλοί γνωστοί δικηγόροι της Αθήνας και του Πειραιά, ενώ αρκετοί κατηγορούμενοι εκπροσωπούνται από περισσότερους του ενός συνηγόρου. Αναρωτιόμαστε πώς καλύπτεται αυτό το κόστος, την ώρα που εμείς δυσκολευόμαστε να ανταποκριθούμε στον έναν.»
Αισθάνεστε ότι η Πολιτεία στάθηκε δίπλα σας όπως θα περιμένατε από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα;
Σάκης Λυγγερίδης: «Η Πολιτεία στάθηκε και εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό μας. Ωστόσο, θα θέλαμε μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική στήριξη. Στην πραγματικότητα, σχεδόν ό,τι έχει γίνει μέχρι σήμερα έχει προκύψει επειδή το ζητήσαμε και επιμείναμε. Θεωρώ όμως ότι, ως γονείς ενός αστυνομικού που έχασε τη ζωή του εν ώρα υπηρεσίας, δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να διεκδικούμε τα αυτονόητα από την Ελληνική Πολιτεία και την Ελληνική Αστυνομία. Εκείνη τη στιγμή ο Γιώργος δεν ήταν απλώς ο γιος μας· ήταν αστυνομικός, εκπρόσωπος του κράτους και εκτελούσε την αποστολή που του είχε ανατεθεί.
Γι' αυτό πιστεύω ότι η στήριξη προς την οικογένειά μας θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και όχι αποτέλεσμα συνεχών αιτημάτων και πιέσεων. Άλλωστε, αυτή η δίκη δεν είναι μια ιδιωτική υπόθεση της οικογένειάς μας. Δεν πρόκειται για ένα περιστατικό που συνέβη στον Γιώργο ως ιδιώτη. Έχασε τη ζωή του ενώ υπηρετούσε την Ελληνική Αστυνομία και εκτελούσε το καθήκον του. Αυτό κάνει την υπόθεση να αφορά συνολικά την Πολιτεία.»
Τι σημαίνει για εσάς «Δικαιοσύνη»; Ποιο αποτέλεσμα θα σας έκανε να νιώσετε ότι η μνήμη του Γιώργου δικαιώθηκε;
Σάκης Λυγγερίδης: «Για μένα, ως απλό πολίτη, δικαιοσύνη σημαίνει ισότητα. Σημαίνει ίσα δικαιώματα και ίση αντιμετώπιση για όλους τους πολίτες. Στη Δικαιοσύνη δεν πρέπει να υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, ούτε κοινωνικά κριτήρια. Η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι πραγματικά τυφλή απέναντι στην ιδιότητα, τη θέση ή την επιρροή του καθενός και να κρίνει αποκλειστικά τις πράξεις του. Πρέπει να είναι ανεξάρτητη και να κάνει τη δουλειά της.
Ακούω πολλές φορές να λένε: "Πού πάτε να τα βάλετε με αυτούς;" Εγώ απαντώ ότι δεν πήγαμε να τα βάλουμε με κανέναν. Εκείνοι τα έβαλαν με το παιδί μου, στερώντας του τη ζωή. Όχι επειδή ήταν ο Γιώργος, αλλά επειδή ήταν αστυνομικός. Εμείς ζητάμε μόνο να αποδοθεί δικαιοσύνη, όπως θα έπρεπε να αποδοθεί για κάθε πολίτη.»
Ποια φράση που ακούτε συχνά σας θυμώνει και σας πληγώνει συνάμα;
Σάκης Λυγγερίδης: «Δεν μπορώ να δεχτώ ότι στη χώρα μας γίνεται συνεχώς λόγος μόνο για τα δικαιώματα των κατηγορουμένων. Τα θύματα δεν έχουν δικαιώματα; Οι οικογένειές τους δεν έχουν δικαιώματα; Δεν μιλάμε για ένα ατύχημα. Μιλάμε για μια δολοφονία. Αυτό από μόνο του τα λέει όλα. Και αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λογοδοτήσουν και να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, όπως προβλέπει ο νόμος.»
Ποιο αποτέλεσμα θα σας έκανε να νιώσετε ότι η μνήμη και η ψυχή του Γιώργου δικαιώθηκαν;
Σάκης Λυγγερίδης: «Ένα πράγμα ζητώ και μόνο: μια δίκαιη δίκη. Να τιμωρηθούν όσοι πραγματικά ευθύνονται, όπως τους αρμόζει. Και όταν λέμε ισόβια, να είναι πραγματικά ισόβια, όχι μόνο στα λόγια. Όταν κάποιος στερεί για πάντα τη ζωή ενός ανθρώπου, δεν μπορεί να ακούει ποινές διπλών, τριπλών ισοβίων και στο τέλος να εκτίει στην πράξη 20 ή 25 χρόνια και να αποφυλακίζεται. Πώς να αισθανθώ ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη, όταν ακούω για ισόβια που στην πραγματικότητα δεν είναι ισόβια; Αυτούς τους νόμους ποιος τους ψηφίζει;
Έχουμε πληροφορηθεί ότι αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με τις δικογραφίες, φέρονται να έχουν εμπλακεί και σε άλλες τέσσερις ή πέντε υποθέσεις ανθρωποκτονιών. Είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι θα μπουν στη φυλακή και θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι; Εγώ θεωρώ ότι κοροϊδευόμαστε!»
Κυρία Ευγενία, κατά τη γνώμη σας, πού αρχίζει και πού τελειώνει η ποινική ευθύνη όσων συμμετείχαν στα επεισόδια της 7ης Δεκεμβρίου;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Οι πέτρες, τα μάρμαρα και οι εκρηκτικοί μηχανισμοί μπορούν να γίνουν φονικά όπλα. Δεν σκοτώνουν μόνο τα όπλα. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και μια πέτρα μπορεί να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή. Η ιστορία μάς έχει δείξει ότι άνθρωποι έχουν θανατωθεί ακόμη και με λιθοβολισμό.
Εκείνο το βράδυ έπεσαν δεκάδες τέτοιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί, δεν ήταν μόνο η ναυτική φωτοβολίδα που χτύπησε τον Γιώργο. Το παιδί μου υπέφερε και κάηκε ζωντανό!!! Η ανάφλεξη έγινε μέσα στο κορμί του! Μπορεί να το διανοηθεί αυτό άνθρωπος;
Έχω δει μια πέτρα να χτυπά ασπίδα και να τη διαλύει. Έχω δει ένα κομμάτι μαρμάρου να πέφτει σε κράνος και να το σπάει. Πώς μπορεί, λοιπόν, να υποστηρίξει κάποιος ότι οι πέτρες και τα μάρμαρα δεν μπορούν να γίνουν φονικά όπλα;
Γι' αυτό θεωρώ ότι δεν μπορεί να μιλάμε μόνο για έναν φυσικό αυτουργό. Όλοι όσοι συμμετείχαν εκείνο το βράδυ είχαν, κατά τη γνώμη μου, τον δικό τους ρόλο. Εκείνος που έδωσε τη ναυτική φωτοβολίδα, εκείνος που πέταξε πέτρες, εκείνος που εκτόξευσε εκρηκτικά ή άλλα αντικείμενα· όλοι συμμετείχαν σε μια οργανωμένη και εξαιρετικά επικίνδυνη επίθεση.
Όποιον αστυνομικό κι αν πετύχαιναν, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι το ίδιο τραγικό. Εκείνο το βράδυ χάθηκε η ζωή του Γιώργου μου αλλά υπήρξαν ακόμη δεκαεπτά απόπειρες ανθρωποκτονίας σε βάρος αστυνομικών. Γι' αυτό πιστεύω ότι όλοι όσοι συμμετείχαν πρέπει να λογοδοτήσουν και να τιμωρηθούν!
Και σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά, η ναυτική φωτοβολίδα εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζεται ως φονικό μέσο. Ούτε πρόληψη υπήρχε αλλά ούτε μέριμνα για να αλλάξει αυτό.»
Δυόμισι χρόνια μετά, τι έχει αλλάξει σχετικά με τις ναυτικές φωτοβολίδες; Θεωρείτε ότι η Πολιτεία έλαβε τα μέτρα που έπρεπε ώστε να μην ξαναζήσουμε μια τέτοια τραγωδία;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια και δεν έχει αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο. Δεν έχει αντιμετωπιστεί η ναυτική φωτοβολίδα ως ένα αντικείμενο που μπορεί να αποτελέσει φονικό όπλο.
Μετά από μια ανθρωποκτονία που προκλήθηκε από τη χρήση ναυτικής φωτοβολίδας, θα περίμενε κανείς να υπάρξει μέριμνα για το πώς διατίθενται, πώς ελέγχονται, πώς επιστρέφονται, πώς καταστρέφονται, να υπάρχει σειριακός αριθμός, να είναι γνωστό από ποιον αγοράζονται και ποιος έχει την ευθύνη της κατοχής τους.
Δεν υπήρξε η πρόληψη που θα έπρεπε να έχει υπάρξει πριν από το γεγονός, αλλά ούτε βλέπουμε την αλλαγή που θα περιμέναμε μετά. Το θέμα δεν αφορά μόνο τη δική μας οικογένεια. Αφορά την προστασία της κοινωνίας, γιατί αυτά τα αντικείμενα μπορούν να αφαιρέσουν μια ανθρώπινη ζωή
Θεωρείτε ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρόβαλαν επαρκώς τη δική σας φωνή ή αισθανθήκατε ότι η οικογένειά σας παραγκωνίστηκε από τη δημοσιότητα γύρω από την υπόθεση;
Σάκης Λυγγερίδης: «Θα σας πω την αλήθεια όπως τη Βιώνουμε εμείς. Δεν αισθανόμαστε ότι υπάρχει πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία σήμερα. Πολλά πράγματα λειτουργούν με σκοπιμότητες που δεν έχουν πάντα σχέση με την ανάδειξη της αλήθειας.
Δεν μπορώ να διανοηθώ αυτό που συμβαίνει με αυτή τη δίκη. Μιλάμε για μια υπόθεση που αφορά εγκληματική οργάνωση, για 17 απόπειρες ανθρωποκτονίας σε βάρος αστυνομικών. Και πρέπει να γίνει κατανοητό κάτι: η επίθεση δεν ήταν μόνο εναντίον του παιδιού μου. Ήταν εναντίον της Δημοκρατίας, εναντίον της Κοινωνίας και του δικαιώματος κάθε Πολίτη να γυρίζει ασφαλής στο σπίτι του.
Ο Θεός φύλαξε εκείνο το βράδυ και δεν θρηνήσαμε περισσότερα παιδιά. Που δεν έκλεισαν περισσότερα σπίτια.
Και όμως, μια τόσο σημαντική δίκη, που διεξάγεται στις φυλακές Κορυδαλλού, από την πρώτη ημέρα μέχρι σήμερα δεν έχει την κάλυψη που θα περίμενε κανείς. Ένα κρατικό μέσο, η ΕΡΤ, ήρθε μετά από δική μας πίεση. Έστειλε κάμερα, κατέγραψε πλάνα, αλλά αυτά τα πλάνα δεν αξιοποιήθηκαν και δεν προβλήθηκαν όπως θα έπρεπε. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι η κοινωνία δεν ενημερώνεται για την πραγματική διάσταση αυτής της υπόθεσης. Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητάμε το αυτονόητο: να ακουστεί η αλήθεια, να ενημερωθεί ο κόσμος και να μην ξεχαστεί μια υπόθεση που αφορά την ασφάλεια όλων μας.»
Υπάρχει κάτι που δεν σας έχει ρωτήσει ποτέ κανείς, αλλά θεωρείτε σημαντικό να ακουστεί σήμερα δημόσια;
Σάκης Λυγγερίδης: «Κυρία Μαραγκουδάκη, ευχαριστώ για την ελευθερία που μου δίνετε να αναφερθώ και σε ένα θέμα που θεωρώ πολύ σημαντικό, αυτό των καμερών στις στολές των αστυνομικών, ένα αίτημα που οι ίδιοι οι αστυνομικοί έχουν θέσει πολλές φορές και θεωρώ ότι είναι πλέον επιβεβλημένο να υλοποιηθεί.
Εκείνο το βράδυ, οι αστυνομικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Μιλάμε για μια επίθεση από μεγάλο αριθμό ατόμων, με πολεμοφόδια, δυναμίτες και ναυτικές φωτοβολίδες, με κίνδυνο για τη ζωή τους αλλά και για τη ζωή άλλων ανθρώπων.
Θέλω να ρωτήσω ξεκάθαρα: Με βάση τον νόμο, όταν ένας αστυνομικός δέχεται επίθεση που απειλεί άμεσα τη ζωή του ή τη ζωή τρίτων, ποια είναι τα δικαιώματά του; Είχαν εκείνο το βράδυ οι αστυνομικοί το δικαίωμα να κάνουν χρήση του όπλου τους για να προστατεύσουν τη ζωή τους;
Και μετά τον τραυματισμό του Γιώργου; Όταν πλέον είχε γίνει η επίθεση και ένας συνάδελφός τους είχε χτυπηθεί τόσο σοβαρά, είχαν οι αστυνομικοί δικαίωμα να πυροβολήσουν για να σταματήσουν την απειλή;
Γιατί υπάρχει και ένα μεγάλο ερώτημα: Αν εκείνη τη στιγμή κάποιος αστυνομικός τραβούσε το όπλο του και πυροβολούσε, σήμερα θα συζητούσαμε για την προστασία της ζωής των αστυνομικών ή θα βρίσκονταν οι ίδιοι κατηγορούμενοι και απολογούμενοι; Ας μας απαντήσει υπεύθυνα κάποιος αρμόδιος.»
Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους συναδέλφους του Γιώργου, που συνεχίζουν καθημερινά να υπηρετούν με κίνδυνο της ζωής τους;
Σάκης Λυγγερίδης: «Το μήνυμά μου είναι προς όλους αυτούς τους ανθρώπους που επιλέγουν να υπηρετούν αυτό το λειτούργημα. Γιατί για μένα δεν είναι απλώς άνθρωποι που κάνουν μια δουλειά. Είναι άνθρωποι που κάθε μέρα αφήνουν πίσω τις οικογένειές τους, τους ανθρώπους που αγαπούν, και βγαίνουν στον δρόμο για να κρατήσουν όρθια την Κοινωνία, το Κράτος και τη Δημοκρατία.
Στους συναδέλφους του Γιώργου μου θέλω να πω να αγαπούν αυτό που κάνουν, αλλά ταυτόχρονα να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Να είναι ενωμένοι, γιατί έχουν μεγάλη δύναμη στα χέρια τους.
Ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος δημοκρατικός. Πίστευε σε αυτό που υπηρετούσε. Για αυτό και όσοι φορούν τη στολή της Αστυνομίας, των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να γνωρίζουν ότι επιτελούν ένα έργο που ξεπερνά τα όρια μιας επαγγελματικής υποχρέωσης.
Θέλω να τους πω: παιδιά μου, ενωθείτε! Να στηρίζετε ο ένας τον άλλον.
Θέλω να θέσω και ένα ερώτημα προς την κοινωνία: Γνωρίζει πραγματικά ο ελληνικός λαός τον ρόλο που επιτελούν οι άνθρωποι των ΜΑΤ; Γνωρίζει ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την προστασία της δημόσιας τάξης, της εσωτερικής ειρήνης και της ασφάλειας των πολιτών; Και ότι είναι το τελευταίο προπύργιο της Δημοκρατίας πριν αναλάβει ο Στρατός; Τα παλικάρια που υπηρετούν στην ΥΑΤ αποτελούν το τελευταίο ανάχωμα πριν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Και για αυτό η κοινωνία θα έπρεπε αυτούς τους ανθρώπους να τους σέβεται και να τους βγάζει το καπέλο, όταν τους συναντά, για την προσφορά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτά τα παλικάρια είναι που κράτησαν την Ελλάδα όρθια στην κρίση του Έβρου το 2020. Γιατί η Αστυνομία είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας μας!
Κυρία Ευγενία, αισθανθήκατε ποτέ μόνη σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδικασία;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Υπήρξε μια στιγμή που ένιωσα πραγματικά μόνη. Ο σύζυγός μου ήταν άρρωστος, η κόρη μου, η Κατερίνα, εργαζόταν και αναγκάστηκα να πάω μόνη μου στο δικαστήριο. Βρέθηκα σε μια αίθουσα απέναντι από περίπου 200 δικηγόρους και ένιωσα ότι ήμουν ολομόναχη. Ήταν μια πολύ έντονη και δύσκολη στιγμή που δεν θα ξεχάσω.
Δεν ένιωσα ότι η Πολιτεία στάθηκε δίπλα μας όπως θα περίμενα σε αυτή τη διαδικασία. Και αίτημα της οικογένειάς μας είναι να αλλάξει η αίθουσα όπου διεξάγεται αυτή η δίκη και να διασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε μια τόσο σημαντική υπόθεση να εκδικαστεί με όρους που αρμόζουν στη Δικαιοσύνη.
Δεν μπορεί μια τέτοια δίκη να γίνεται σε μια αίθουσα μέσα στις φυλακές, με την οικογένεια να περνά μέσα από μαντρότοιχους, σε έναν χώρο χαμηλοτάβανο, χωρίς τον κατάλληλο εξαερισμό και χωρίς τις συνθήκες που απαιτούνται.
Και αναρωτιέμαι: όταν μιλάμε για ασφάλεια, ποιον ακριβώς προστατεύουμε;
Μιλάμε για ένα κράτος που διαθέτει θεσμούς, διαθέτει υποδομές και διαθέτει τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας. Πώς είναι δυνατόν να μην μπορούν να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες διεξαγωγής μιας τόσο σημαντικής δίκης, όταν υπάρχουν δικαστικές αίθουσες και μάλιστα σε άμεση γειτνίαση με τη Γ.Α.Δ.Α.; Ποιους φοβούνται; Τους εγκληματίες;
Δεν είναι ντροπή η Πολιτεία να μην μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια όλων των πλευρών σε μια δικαστική διαδικασία; Η Δικαιοσύνη πρέπει να διεξάγεται σε συνθήκες που εμπνέουν εμπιστοσύνη και όχι σε συνθήκες που δημιουργούν επιπλέον ανασφάλεια και αίσθημα εγκατάλειψης.»
Αν ο Γιώργος σας μπορούσε σήμερα να μιλήσει στην ελληνική κοινωνία, τι πιστεύετε ότι θα ήθελε να πει;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Ο Γιώργος μέσα από τη δουλειά του ερχόταν καθημερινά αντιμέτωπος με τη βία, την ανομία και το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας. Εμείς ίσως δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε σε όλη του την έκταση αυτά που εκείνος ζούσε, όμως ο ίδιος τα βίωνε καθημερινά και προσπαθούσε να σταθεί απέναντί τους.
Φαντάζομαι ότι το παιδί μου θα ήθελε να πει πως πρέπει να γκρεμιστούν όλα αυτά που μας οδηγούν στη βία και στην αδικία και να χτίσουμε ξανά μια κοινωνία από την αρχή. Μια κοινωνία δίκαιη, μια κοινωνία με σεβασμό στον άνθρωπο, στους θεσμούς και στη διαφορετικότητα, όπου κανείς δεν θα γίνεται στόχος επειδή ανήκει σε μια ομάδα ή επειδή υπηρετεί ένα συγκεκριμένο λειτούργημα. Γιατί το παιδάκι μου δεν δολοφονήθηκε επειδή ήταν ο Γιώργος, αλλά επειδή ήταν αστυνομικός. Το παιδί μου δολοφονήθηκε λόγω της ιδιότητάς του. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει όλους μας.»
Ποιος ήταν ο Γιώργος ως άνθρωπος; Πώς θα θέλατε να τον γνωρίσει ο κόσμος πέρα από τα γεγονότα της τραγωδίας;
Ευγενία Λυγγερίδη: «Ο Γιώργος μας, όσο ζούσε, ήταν ένας άγγελος στη γη και έγινε ένας άγγελος στον ουρανό που συνεχίζει να βρίσκεται στις καρδιές μας. Ήταν ένα παιδί χαμογελαστό, χαρισματικό και δοτικό. Ένας ήρεμος άνθρωπος, με πολλά ταλέντα, με πολλή αγάπη, με χιούμορ και βαθύ σεβασμό για τον συνάνθρωπό του, την οικογένειά του, τους φίλους του και τους συναδέλφους του.
Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, είχε όνειρα για τη ζωή. Είχε τη διάθεση να δημιουργήσει, να προσφέρει. Αυτός ήταν ο Γιώργος και έτσι θέλουμε να τον θυμάται ο κόσμος: όχι μόνο από τον τρόπο που έφυγε, αλλά κυρίως από τον άνθρωπο που ήταν.»