Γράφει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αστυνομίας (ΠΟΑΞΙΑ), Ανδρέας Βέλλιος:
Μέχρι προχθές οι περισσότερες επιθέσεις που δέχονταν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, είχαν μια ακτιβιστική μορφή με τρικάκια και σπρέι. Έτσι ,ως κοινωνία,συνηθίσαμε να προσπερνάμε τον ακτιβισμό σφυρίζοντας αδιάφορα ή υποβαθμίζαμε τη σημασία αυτής της «παρέμβασης», ανοίγοντας έτσι ασυναίσθητα την πόρτα στον τραμπουκισμό και στην τρομοκρατία. Διότι υπάρχει, αδιαμφισβήτητα, μια σύνδεση μεταξύ ακτιβισμού - τραμπουκισμού και τρομοκρατίας. Πολύ εύκολα περνάς από το ένα στάδιο στο επόμενο. Στις στρατολογήσεις λειτουργούν σα συγκοινωνούντα δοχεία, καθώς τα μεταξύ τους όρια πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα.
Συνεπώς, η κανονικοποίηση εξωθεσμικών πολιτικών πρακτικών προλειαίνει το έδαφος για πράξεις όπως η δολοφονία μιας γυναίκας που έτυχε να έχει κόρη πολιτεύτρια που πρεσβεύει μια "συστημική" ιδεολογία ή τη δολοφονία ενός αστυνομικού που κάνει τη δουλειά του. Όταν δαιμονοποιείς τον πολιτικό αντίπαλο, οπλίζεις το χέρι του κάθε φανατικού ο οποίος πιστεύει πως είναι ένας μικρός λαϊκός εκδικητής, ένας Ζορό του αντισυστημισμού.
Σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια βρίσκονται από πίσω ηθικοί αυτουργοί, οι οποίοι λόγω και έργω καλλιεργούν το κλίμα της πόλωσης και της εχθροπάθειας έτσι ώστε οι τρομοκράτες να κτυπήσουν παρατάξεις και πρόσωπα.
Η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο πως στη χώρα μας, πλέον, πως οι αυτόκλητοι τιμωροί διέβησαν το Ρουβίκωνα. Η αντιμετώπιση τους πλέον πρέπει να είναι ριζική και αντίστοιχη της άλλης εγκληματικής ακραίας πλευράς. Είτε μαύρα είτε κόκκινα τα άκρα πρέπει να βρουν απέναντί τους όλη την κοινωνία. Δε χρειάζεται αυστηροποίηση των κανόνων αλλά εφαρμογή τους με τον ίδιο τρόπο.
Χωρίς ευαισθησίες και "τιμή στους αγώνες". Τα θύματά τους δεν είναι τοίχοι ή υλικά. Είναι ανθρώπινες ζωές και δεν χρωστάνε με τη ζωή τους την εκπλήρωση των ονειρώξεων κάποιων ανεγκέφαλων εμμονικών νοσταλγών του παρελθόντος!! Και μήπως να ξαναθυμηθούμε εκείνο το "όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια"; Καιρός είναι μάλλον...