Στα τρία του χρόνια, η ζωή του άλλαξε για πάντα. Ο Γιώργος Δασκαλάκης έχασε την όρασή του ύστερα από μια δύσκολη περιπέτεια υγείας και μια σειρά επεμβάσεων για όγκο στον εγκέφαλο. Από εκείνη την ηλικία έπαψε πλέον να βλέπει, όμως αν κάτι χαρακτηρίζει την ιστορία του σήμερα, στα 23 του χρόνια, αυτό δεν είναι η απώλεια της όρασης, αλλά όσα επέλεξε να κάνει παρά τις δυσκολίες. Ο Γιώργος είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν έμαθε να κοιτάζει πίσω. Έμαθε να προχωρά μπροστά, να δοκιμάζει, να δημιουργεί και να αναζητά εκείνες τις εμπειρίες που του δίνουν χαρά και ελευθερία. Και ίσως το πιο δυνατό μήνυμα που στέλνει είναι πως η ζωή συνεχίζει να έχει χρώματα, ακόμη κι όταν κάποιος δεν μπορεί να τα δει
.
Διαβάστε επίσης
«Τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι να κάνουμε κάτι για εμάς. Για να μένουμε εμείς ευχαριστημένοι και για να ευχαριστείται το μέσα μας. Τώρα το τι θα γίνεται έξω, θεωρώ ότι είναι κάτι το δευτερεύον», είπε ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ , με τα λόγια του να μην προέρχονται από τη θεωρία, αλλά από προσωπική εμπειρία.
Η μεγάλη του αγάπη, όπως λέει, είναι η θάλασσα. Εκεί, σε έναν κόσμο που πολλοί θεωρούν πως βασίζεται κυρίως στην εικόνα, ο Γιώργος ανακάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο, την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Η σχέση του με την κατάδυση ξεκίνησε μέσα από μια τυχαία ευκαιρία, ωστόσο δεν άργησε να μετατραπεί σε αφετηρία μιας μεγάλης αγάπης. Η κατάδυση, όπως εξήγησε, έγινε κομμάτι της ζωής του. Μάλιστα με τη βοήθεια της εκπαιδεύτριας του, έλαβε και το σχετικό πτυχίο κατάδυσης, σχολιάζοντας ότι μέσα στο νερό αισθάνεται κάτι που δύσκολα περιγράφεται.
«Νιώθω μια γαλήνη που έξω αυτό το πράγμα δεν υπήρχε. Έξω αυτή η αίσθηση ήταν ανύπαρκτη. Νιώθεις ελευθερία. Νιώθεις βασικά ότι είσαι σε άλλο πλανήτη. Ειδικά όταν είσαι μέσα στο νερό νιώθεις σαν να πετάς».
Για τον Γιώργο, η έλλειψη όρασης δεν αφαιρεί τίποτα από τη μαγεία του βυθού. Αντίθετα, την κάνει ακόμη πιο έντονη, αφού όπως με ενθουσιασμό επισημαίνει, μέσα στη θάλασσα νιώθει ξεχωριστός.
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Δασκαλάκης, τόνισε πως το μόνο που περιορίζει σήμερα αυτή την αγαπημένη του δραστηριότητα είναι η ανάγκη για συνοδούς, αφού για λόγους ασφάλειας, στις καταδύσεις χρειάζονται δύο πιστοποιημένα άτομα μαζί του.
«Θέλω ο κόσμος να παρακινηθεί, να υπάρξουν άνθρωποι που θα ασχοληθούν με αυτό, προκειμένου άτομα όπως εγώ, να μην περιορίζονται και άτομα που επιθυμούν να ασχοληθούν και καλό θα ήταν να έχουν -ανεμπόδιστα- αυτή τη δυνατότητα», είπε χαρακτηριστικά, ευχαριστώντας την εκπαιδεύτριά του και απευθύνοντας κάλεσμα σε όσους θα μπορούσαν να στηρίξουν μια τέτοια προσπάθεια.
«Βουτιές» και στη μουσική
Η θάλασσα όμως δεν είναι η μόνη μεγάλη του αγάπη, αφού ο Γιώργος έχει βρει έκφραση και μέσα από τη μουσική. Παίζει μπουζούκι, συμμετέχει σε μπάντα και συνεχίζει να καλλιεργεί ένα ακόμη πάθος του.
«Εκτός από τις καταδύσεις, μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με το μπουζούκι, αλλά και να ψαρεύω. Ωστόσο κατάδυση και μπουζούκι, είναι οι μεγάλες μου αγάπες» λέει, αφήνοντας να καταστεί σαφές ότι για εκείνον, η δημιουργία είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι κάτι συμπληρωματικό, αλλά ένας τρόπος να επικοινωνεί με τον κόσμο και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το ΕΛΜΕΠΑ, οι σπουδές και η επόμενη ημέρα
Παράλληλα, ο Γιώργος βρίσκεται στην τελική ευθεία των σπουδών του στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο, όπου σπουδάζει Κοινωνική Εργασία. Μετρά αντίστροφα για να λάβει το πτυχίο του, λίγο πριν ξεκινήσει και πάλι για το επόμενο βήμα, να αναζητήσει -δηλαδή- εργασία στον χώρο που επέλεξε.
Και στην πανεπιστημιακή του πορεία, ωστόσο όπως εξηγεί, έχει συναντήσει ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του, διευκρινίζοντας ότι η μεγαλύτερη στήριξη ήρθε από τους συμφοιτητές του, από ανθρώπους που ίσως αρχικά δεν γνώριζαν, αλλά θέλησαν να βοηθήσουν.
«Το περιβάλλον είναι πιο υποστηρικτικό από τους φοιτητές. Από ανθρώπους που δεν ήξεραν. Όμως, η βοήθεια και η στήριξή τους ήταν ουσιαστική και πολύτιμη» υποστήριξε ο Γιώργος Δασκαλάκης, προσθέτοντας ότι και η πολιτεία θα πρέπει να κάνει βήματα υποστήριξης.
Σε αυτή τη διαδρομή ωστόσο, ο Γιώργος Δασκαλάκης είχε πάντα ως βασικό στήριγμά του, την οικογένειά του. Τον πατέρα του Μιχάλη, τη μητέρα του Κατερίνα και τις αδελφές του Ασημίνα και Μαρίνα, που όχι μόνο τον στηρίζουν αλλά και τον καμαρώνουν, για όλα όσα έχει καταφέρει και κυρίως για τον άνθρωπο που έχει γίνει.
Γιατί ο Γιώργος δεν θέλησε ποτέ να μείνει στη δυσκολία. Όπως λέει ο ίδιος, υπήρχαν δύο δρόμοι: «Ή να επιλέξεις να καθίσεις σε μια γωνία και να κλαις τη μοίρα σου ή να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά και να ζήσεις όπως εσύ θα επιλέξεις».
Ο Γιώργος επέλεξε το δεύτερο και συνεχίζει να αποδεικνύει πως η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να μην έχεις εμπόδια, αλλά να μην αφήνεις κανένα εμπόδιο να αποφασίσει για τη ζωή σου.
Ράνια Μωραϊτη
ΦΩΤΟ: Γιώργος Δασκαλάκης