Το πιο εντυπωσιακό σε όλη αυτή την ιστορία δεν είναι η απόφαση, είναι το θράσος με το οποίο κάποιοι πανηγυρίζουν για κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Ξεκινάς ζητώντας τη χρήση πλαστικών σφαιριδίων, συνεχίζεις με εξώδικα για να δείξεις ότι "γνωρίζεις" τη νομοθεσία, πιέζεις μέλη να αποχωρήσουν από το δικόγραφο ώστε να πέσει η αγωγή τυπικά και στο τέλος θριαμβολογείς επειδή… το δικαστήριο δεν μπήκε καν στην ουσία.
Η απόφαση είναι ξεκάθαρη:
απαράδεκτο λόγω πληρεξουσιότητας,
απαράδεκτο λόγω μη συμπλήρωσης του 1/50,
απαράδεκτο λόγω αοριστίας,
εκπρόθεσμοι λόγοι ακύρωσης.
Ούτε μία λέξη για το αν οι διαδικασίες ήταν νόμιμες.
Ούτε μία κρίση για το αν οι καταγγελίες ήταν αβάσιμες.
Ούτε μία απάντηση στην ουσία.
Με απλά λόγια:
η υπόθεση δεν δικάστηκε ποτέ.
Και όσοι πανηγυρίζουν, πανηγυρίζουν επειδή κατάφεραν να ΜΗΝ δικαστεί.
Και το καλύτερο;
Το δικαστήριο, βλέποντας το μπάχαλο που προκάλεσαν οι αποχωρήσεις, η έλλειψη πληρεξουσιότητας και η διαδικαστική ακροβασία, συμψήφισε τα δικαστικά έξοδα λόγω "ιδιαίτερης δυσχέρειας των κανόνων δικαίου".
Με άλλα λόγια: τόσο περίπλοκο και τόσο μπερδεμένο το κάνατε, που ούτε τα έξοδα δεν μπόρεσαν να σας τα φορτώσουν.
Αν αυτό είναι "δικαίωση", τότε η λέξη έχει χάσει το νόημά της.
Η ουσία παραμένει ανοιχτή.
Οι παραβάσεις παραμένουν ανοιχτές.
Οι καταγγελίες παραμένουν ανοιχτές.
Και το μόνο που έκλεισε, προσωρινά, είναι η πόρτα της ουσίας, επειδή κάποιοι φρόντισαν να την κλειδώσουν από μέσα.
Όταν φοβάσαι την ουσία, πανηγυρίζεις για τα διαδικαστικά.
Και όταν δεν ξέρεις τη νομοθεσία, νομίζεις ότι το απαράδεκτο είναι νίκη.
ΠΑΤΣΑΡΟΥΧΑΣ Ευάγγελος
Ανθυπαστυνόμος
Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Φθιώτιδας