Η επιστολή που ακολουθεί εστάλη στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Policenet.gr από τα παιδιά του ΓΚΑΛΙΜΑΝΗ ΣΕΡΑΦΕΙΜ με αφορμή τη γιορτή του πατέρα.
Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ
Σήμερα πολλοί θα ανεβάσουν μια φωτογραφία, θα κάνουν ένα τηλεφώνημα, θα πουν ένα «χρόνια πολλά μπαμπά».
Κάποιοι από εμάς όχι πια.
Για εμάς η Γιορτή του Πατέρα δεν είναι γιορτή. Είναι υπενθύμιση. Υπενθύμιση ενός κενού που δεν έκλεισε ποτέ. Ενός ανθρώπου που έφυγε βίαια και άδικα, δολοφονημένος από τις σφαίρες εκείνων που του στέρησαν τη ζωή.
Πέρασαν χρόνια. Οι περισσότεροι συνέχισαν τη ζωή τους. Ξέχασαν. Άλλοι απομακρύνθηκαν. Άλλοι έκαναν πως δεν θυμούνται καν. Για εμάς όμως, κάθε ένα από αυτά τα χρόνια ήταν γεμάτο ερωτήματα, αναμονή για απαντήσεις και υποσχέσεις που έμειναν λόγια. Και όσο ο χρόνος περνούσε, τίποτα δεν άλλαζε πραγματικά, η πληγή παρέμενε ανοιχτή και η απουσία το ίδιο βαριά.
Εμείς όμως θυμόμαστε. Θυμόμαστε κάθε σημαντική στιγμή που έλειπε. Κάθε φορά που θέλαμε τη γνώμη του. Κάθε φορά που θέλαμε να τον κάνουμε περήφανο. Κάθε φορά που χρειαζόμασταν απλώς τον πατέρα μας και την αγκαλιά του.
Κάποιοι πιστεύουν ότι ο χρόνος τα σβήνει όλα. Κάνουν λάθος, ο πόνος δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Σήμερα, στη Γιορτή του Πατέρα, δεν γράφουμε μόνο για τον δικό μας πατέρα.
Γράφουμε για όλους τους πατεράδες που χάθηκαν υπηρετώντας το καθήκον. Γράφουμε για όλα τα παιδιά που σε κάθε Γιορτή του Πατέρα κοιτάζουν μια φωτογραφία του αντί να αναζητούν καταφύγιο στην αγκαλιά του. Γράφουμε για εκείνα τα παιδιά που αναγκάστηκαν να κουβαλήσουν το βάρος ενός «ήρωα», ενώ το μόνο που ήθελαν ήταν απλώς τον μπαμπά τους.
Η Γιορτή του Πατέρα δεν είναι ίδια για όλους, για κάποιους είναι μια πληγή που σε πείσμα χρόνου παραμένει ανοιχτή.
Και όσο κάποιοι θυμούνται αυτούς τους ανθρώπους μόνο στις επετείους, οι οικογένειές τους βιώνουν την απώλεια κάθε μέρα και παιδιά περιμένουν ακόμη έναν πατέρα που δεν θα γυρίσει ποτέ. Γι’ αυτό η μνήμη δεν είναι επιλογή είναι χρέος.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το βάρος της απώλειας, να συνεχίζεις να ζεις, να ζεις κουβαλώντας καθημερινά την έλλειψη ενός ανθρώπου που θα έπρεπε να είναι εδώ.
Μπαμπά, μας λείπεις κάθε μέρα. Αλλά σήμερα, λίγο περισσότερο.
Τα παιδιά σου.
Η δολοφονία του Σεραφείμ Γκαλιμάνη
Ο Αρχιφύλακας των φυλακών Δομοκού, ΓΚΑΛΙΜΑΝΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ήταν πατέρας δύο παιδιών, 47 ετών και δολοφονήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2015 κοντά στη Λαμία.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γνωστά, ο Σεραφείμ Γκαλιμάνης, βγήκε από το σπίτι του, λίγο πριν τις πεντέμισι το απόγευμα, στη περιοχή Κουβέλα, ανάμεσα στη Λαμία και την Στυλίδα, για να πάει για κυνήγι στην ευρύτερη περιοχή.
Μόλις μπήκε στο αυτοκίνητό του, τύπου τζιπ, τον πλησίασε επιβατικό αυτοκίνητο στο οποίο βρίσκονταν δύο ή τρία άτομα, τα οποία άνοιξαν πυρ και τον γάζωσαν.
Οι αστυνομικοί βρήκαν πολλούς κάλυκες από καλάσνικοφ και κάλυκες από πιστόλι των εννέα χιλιοστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι δέχθηκε σφαίρες από το θώρακα μέχρι το κεφάλι, και απ' όλες τις πλευρές και έπεσε αιμόφυρτος στο κάθισμα του αυτοκινήτου.
Η πρωτοεμφανιζόμενη «Οργάνωση Πολιτοφυλακής Λαϊκή Δικαιοσύνη» ανέλαβε με ανακοίνωσή της την ευθύνη για τη δολοφονία.
Ο Σεραφείμ Γκαλιμάνης είχε προσληφθεί το 1994 και είχε υπηρετήσει στις φυλακές Κορυδαλλού, Διαβατών και στη συνέχεια πήγε στις φυλακές Δομοκού, όπου από τον Δεκέμβριο του 2012 προήχθη σε Αρχιφύλακα, ενώ τους τελευταίους μήνες ήταν ο υπεύθυνος για τη φρούρηση της νέας πτέρυγας υψίστης ασφαλείας.