Το κειμενο αναρτήθηκε στη σελίδα του Φωτεινού Παγιαύλα στο facebook
Για 8η χρονιά ένα κομμάτι της κοινωνίας μια ολόκληρη μέρα θα μας φτύνει και θα μας λοιδορεί, θα μας πετάει πέτρες και μολότοφ. Για μια κακουργηματική πράξη κάποιου άλλου συναδέλφου μας που ήδη το έχει μετανιώσει και έχει τιμωρηθεί από την πολιτεία, βρισκόμενος στη φυλακή.
Λυπάμαι για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, όπως και για οποιαδήποτε άλλη δολοφονία ή θάνατο. Αλλά, προσωπικά δεν συντέλεσα στη δολοφονία του έμμεσα ή άμεσα, οπότε δεν έχω να πάρω κάποιο μάθημα. Στο επίθετο "δολοφόνε" που μου φωνάζει το πλήθος τέτοια μέρα απαντώ ότι ως Φωτεινός δεν έχω σκοτώσει κανέναν.
Θα συμφωνούσα στο να κάτσω σ' ένα τραπέζι με οποιονδήποτε να συζητήσουμε στο τι οδηγεί στην χειροτέρευση της ψυχικής υγείας των αστυνομικών αφού μπουν στο Σώμα και στο τι μπορεί να γίνει για να διατηρείται σε καλά επίπεδα, έτσι ώστε να παρέχει καλύτερες υπηρεσίες.
Θα συμφωνούσα σε μια συζήτηση για την αστυνομική βία και αυθαιρεσία και πως να την περιορίσουμε.
Θα συμφωνούσα να συζητήσω για το τι πράγματα πρέπει να γίνουν ώστε η αστυνομία στη Χώρα μας να γίνει πιο προσιτή και φιλική στο πολίτη.
Αλλά αυτό το "καλά να κάνουν τα παιδιά να τα κάψουν για να βάλουν οι μπάτσοι μυαλό" δεν οδηγεί πουθενά.
Το μόνο που θα μείνει στους ήδη καταπονημένους συναδέλφους είναι άλλο ένα κοπιαστικό 12ωρο στο δρόμο. Εάν στην αστυνομία υπάρχουν κακώς κείμενα, τότε χρειάζεται συζήτηση, συνεργασία και αλληλοκατανόηση από όλες τις πλευρές.