Διευκρινίζουμε σε όλους τους αναγνώστες του policenet.gr ότι η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των συζύγων των Ελλήνων Αστυνομικών αποδεικνύουν κάθε μέρα ότι κρατάνε τα σπίτια τους και τις οικογένειες τους με λεβεντιά και επίμονη προσπάθεια.
Βοηθούν έτσι ώστε οι Αστυνομικοί μας να βγουν εκεί έξω και να κάνουν το καθήκον τους.
Στο παρελθόν το policenet.gr έχει αναδείξει με σχετικό δημοσίευμα την ακλόνητη στήριξη αυτών των "εξαιρετικά ταλαιπωρημένων συζύγων".
Αυτή τη φορά θα μας επιτρέψετε να σας παρουσιάσουμε μια ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, με πρωταγωνιστές μια οικογένια αστυνομικού της Αμμερικής. Τα όσα συμβαίνουν δυστυχώς βρίσκουν κάποιες φορές εφαρμογή και στη δική μας κοινωνία.
Θα παρακαλέσουμε του αναγνωστες μας να διαβάσουν το άρθρο έως το τέλος και να μπουν στον κόπο να μας στειλουν τις δικές τους εμπειρίες γύρω από αυτό το εξαιρετικα σοβαρό ζήτημα
Ο Τζο ήταν αστυνομικός. Δούλευε στη νυχτερινή βάρδια. Εγώ ήμουν τεχνικός ιατρικών έκτακτων περιστατικών και δούλευα επίσης τη νύχτα. Τελείωνα το κολέγιο, κάνοντας μαθήματα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά νωρίς το πρωί σε κάποιο αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Μια μητέρα και ο νεαρός γιος της είχαν εμπλακεί σε κάποιο σοβαρό ατύχημα.
Συνεχίσαμε να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο σε έκτακτα περιστατικά, και τελικά μου ζήτησε να βγούμε ραντεβού.
Μου ζήτησε να τον παντρευτώ τέλη του επόμενου έτους.
Είχα γίνει μόλις είκοσι ένα και ο Τζο είκοσι οκτώ.
Δεν αργήσαμε να παντρευτούμε.
Αγοράσαμε ένα μικρό σπίτι, και υποδεχτήκαμε τον πρώτο μας γιο.
Ως δώρο για το γάμο μου αγόρασε ένα κολιέ. Σε αυτό το κολιέ υπήρχε ένα χρυσό "κόσμημα", μια μικρή λεπτομερής έκδοση του σήματος της υπηρεσίας του.
Υπήρχε ακόμη κι ο προστατευτικός αριθμός του πάνω του.
Είπε, "Τώρα, είσαι η γυναίκα ενός αστυνομικού", και χαμογέλασε.
Ήμουν τόσο περήφανη που το φορούσα!
Ένιωθα ότι ανήκω κάπου. Ήταν μια καινούργια ταυτότητα για μένα. Κοιτάζοντας πίσω τώρα δεν νομίζω ότι είχα την παραμικρή ιδέα για το τι πράγματι σήμαινε αυτή η νέα ταυτότητα.
Μην με παρεξηγείτε, είχαμε κάποιες καλές στιγμές στην αρχή, αλλά κάπου στην πορεία χάθηκαν.
Αποκτήσαμε δύο μικρά αγόρια, και πολύ μεγάλους λογαριασμούς!
Εργαζόταν περίεργες ώρες και είχε πολλές υπερωρίες.
Είχα επιστρέψει κι εγώ στη δουλειά! Ήμασταν σαν καράβια που διέρχονται μέσα στη νύχτα.
Τελικά άρχισε να δουλεύει στην πρωινή βάρδια, αλλά το αντάλλαγμα ήταν ότι εργαζόταν και τα Σαββατοκύριακα. Η οικογενειακή ζωή έγινε πολύ δύσκολη.
"Πού είναι ο Τζο;"
"Δουλεύει."
"Το ίδιο είπες την τελευταία φορά."
"Λοιπόν, ισχύει ακόμα το ίδιο."
"Δεν μπορεί να αλλάξει το πρόγραμμά του;"
"Όχι δεν είναι εύκολο ".
Σταμάτησα να πηγαίνω σε μέρη όπως το BBQ και σε κοινωνικές εκδηλώσεις, ακόμα και σε οικογενειακές εκδηλώσεις γιατί πολύ απλά δεν μπορούσα να κάνω συνεχώς αυτή την ίδια συζήτηση.
Απλώς δεν καταλάβαιναν.
Ποτέ δεν κάναμε Χριστούγεννα, τα Χριστούγεννα και το δείπνο των Ευχαριστιών ήταν πάντα αργά το βράδυ έτσι ώστε ο Τζο να μπορούσε να είναι παρών.
Μερικά χρόνια δεν το κατάφερνε ούτε αυτό.
Οι διακοπές έπρεπε να σχεδιαστούν ένα χρόνο πριν, και πάλι δεν ήταν εγγυημένες.
Ήταν δύσκολο να προγραμματίσουμε το οτιδήποτε.
O θυμός και η απογοήτευση που ένιωθα όταν σκεφτόμουν ότι είμαι στα πάντα μόνη μεγάλωναν.
Ήμουν τόσο απογοητευμένη με τους φίλους και την οικογένεια που δεν καταλάβαιναν.
Το να έχεις μια οικογένεια με έναν αστυνομικό συμπεριλαμβάνει ένα πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής σε σύγκριση με ό, τι νομίζουμε ότι έχουν οι "φυσιολογικές" οικογένειες.
Ξέρετε, εκείνο τον τρόπο ζωής όπου ο άνδρας σου είναι στο σπίτι στην ώρα του κάθε μέρα για δείπνο.
Εκείνο στο οποίο προπονεί τους γιους του για ένα μικρό πρωτάθλημα, και μπορεί να βγείτε ραντεβού τουλάχιστον μία φορά κάθε λίγους μήνες.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις λάστιχο για πρώτη φορά μόνη σου, ή αυτός να φύγει από το σπίτι χωρίς δυνάμεις κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης χιονοθύελλας, επειδή του έδωσαν διαταγή να πάει για δουλειά.
Δεν χρειάζεται να σηκωθείς από ένα εστιατόριο με τα παιδιά ξαφνικά επειδή κάποιος που ο Τζο συνέλαβε την περασμένη εβδομάδα μόλις κάθισε πιο δίπλα και τον είδε.
Είδα τα μάτια του να αλλάζουν από φωτεινό μπλε σε γκρι, και καταλάβαινα ότι ολόκληρα κομμάτια του άλλαζαν.
Σταδιακά, ήταν όλο και πιο δύσκολο για αυτόν να απενεργοποιεί τον τρόπο ζωής της αστυνομίας στο σπίτι, και η μέρα του δεν είχε τελειωμό.
Κάπως έτσι καταλήξαμε με ένα ντετέκτιβ στο σπίτι. Η κρεβατοκάμαρα μας γέμισε με εργαλεία της αστυνομίας και ένα τεράστιο όπλο για ασφάλεια.
Υπήρχε πάντα ένα ξαφνικό τηλεφώνημα, ένας άλλος αστυνομικός που καλούσε για μια υπόθεση, ή οι γείτονες οι οποίοι καλούσαν για να ρωτήσουν για τις σειρήνες που είχαν ακούσει 2 ημέρες πριν.
Άλλαξε ο τρόπος που έπινε αλκόολ.
Είδα την αλλαγή στάσης του παντού, και η οδήγηση του εκτός υπηρεσίας άλλαξε.
Μερικές φορές ορκίζομαι ότι και η φωνή του ήταν αλλαγμένη.
Ήταν χοντρή, και βαθιά. Ήταν πλέον περισσότερο απομονωμένος στο σπίτι.
Έβλεπε τον κόσμο από μια σκοτεινή και πικρή θέση.
Αλλά ποτέ δεν μιλήσαμε γι 'αυτό. Η συζήτηση συνήθως μετατρεπόταν σε φωνές. Και οι φωνές συνήθως μετατρέπονταν σε σωματική σύγκρουση. Είχα πειστεί μέσα στο κεφάλι μου ότι αν ποτέ καλούσα την αστυνομία, θα πιστεύαν τον Τζο αντί για εμένα.
Ήταν ένας άγραφος κανόνας ότι δεν μπορούσα να μιλάω ποτέ και σε κανέναν για τίποτα απ' όσα έλεγε ή για όσα καταπιανόταν. \
Είχα μάθει ήδη να μην μιλάω ποτέ με άλλες συζύγους αστυνομικών.
Σκεφτόμουν ότι όλοι κρύβαμε μυστικά, και ακολουθούσαμε τους ίδιους κανόνες.
Κράτησα τα μυστικά του. Και τα μυστικά του κρατούσαν εμένα.
Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι η σχέση μας τελικά απέτυχε.
Η δουλειά βύθισε τα νύχια της στην πλάτη του, και αυτός έζησε με τους δαίμονες μέσα του, χωρίς να ξέρω τίποτα.
Ο Τζο είχε βιώσει μια μεγάλη τραυματική εμπειρία εκείνα τα πρώτα χρόνια που δούλευε στο δρόμο, αλλά εγώ δεν έβλεπα τα προειδοποιητικά σημάδια, και δεν είχα ζήσει κάτι για να μπορώ να συγκρίνω τις δυο καταστάσεις.
Κοιτάζοντας πίσω, έκανα πολλά λάθη.
Κάποια τα αποδίδω στο γεγονός ότι ήμουν νέα, και δεν είχα αρκετή εμπειρία για να αντιμετωπίζω τα πράγματα καλύτερα.
Δεν καταλάβαινα πως λειτουργούσε το τμήμα που εργαζόταν ο Τζο, ότι δεν υπήρχε πάντα δημοκρατία, κι ότι μερικές φορές τα πράγματα απλά δεν ήταν δίκαια.
Είχα υποτιμήσει τη δύναμη των "παλιών καλών αγοριών" και το πόσο η εσωτερική πολιτική έπαιζε ρόλο στα πράγματα, ακόμη και στις ειδικές αναθέσεις καθήκον, ή ακόμα και στις βάρδιες.
Ήμουν τόσο θυμωμένη και μόνη για να δω ότι όλο αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερο από τον Τζο. Τον κατηγορούσα ότι δεν "προσπαθεί αρκετά σκληρά" για να κάνει τα πράγματα να αλλάξουν.
Εύχομαι το τμήμα του να είχε πιο ενεργό ρόλο και να επέτρεπε στους αξιωματικούς να γνωρίζουν πού να απευθυνθούν αν χρειάζονται βοήθεια.
Εύχομαι κάποιος να είχε μοιραστεί μαζί μου όλα αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια ή τουλάχιστον να με βοηθούσε να μάθω κάποια πράγματα σχετικά με την αστυνομική κουλτούρα ώστε να μπορούσα να έχω περισσότερη κατανόηση.
Αντί να αισθάνομαι απομονωμένη, μακάρι να ήξερα πού θα μπορούσα να πάω ή να καλέσω εμπιστευτικά, για να βρω βοήθεια για τον Τζο, για μας, για την οικογένειά μας.
Ήμασταν μια οικογένεια αστυνομικού και είχαμε πέσει κάτω.
Αλλά δεν βγήκε τίποτα προς τα έξω, και δεν ήρθε κανένας διασώστης.
Θα αναρωτιέμαι πάντα για το πως θα ήταν η ζωή μας, αν ήξερα περισσότερα εκείνη την εποχή;
Θυμάμαι την ακριβή στιγμή που έβγαλα το περιδέραιο για πρώτη φορά.
Το ένιωσα τόσο βαρύ στο χέρι μου.
Πήρα το χέρι του Τζο, και το τοποθέτησα στην παλάμη του. Τα χέρια του τα ένιωσα σκληρά και ξηρά.
Μπορείτε να πείτε ότι επέστρεψα το "φυλαχτό" μου εκείνη την ημέρα.
Ο Τζο και εγώ χώρισαμε μετά από έξι χρόνια γάμου.
-Μια πρώην σύζυγος αστυνομικού.
www.lawenforcementtoday.com/2015/07/10/a-tiny-golden-badge/
Μετάφραση -Επιμέλεια κειμένου από το Policenet.gr
Διευκρινίζουμε ότι η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε για το συγκεκριμένο άρθρο δεν σχετίζεται με την ανωτέρω αληθινη ιστορία