Δημοσιεύουμε κείμενο αστυνομικών που εστάλη στο policenet.gr
"Πολλοί θα παραξενευτούν όντε θα με κηδένε … γιατί θα δουν πρώτη φορά μάτια νεκρού να κλαίνε."
Αυτή η Κρητική μαντινάδα θα ταίριαζε στην περίπτωση του Στάθης Λαζαρίδη …. αυτήν ¨είπε¨ σ' όλους τους παρευρισκομένους, εκεί στην εκκλησιά φεύγοντας για το δικό του ταξίδι, φεύγοντας για εκεί ψηλά, που ζουν μόνο αετοί για να βρει και τ' άλλα αετόπουλα.
Δεν υπάρχουν λόγια φίλοι και συνάδελφοι, τα δάκρυα στενέψανε και το λογικό για να κρατηθεί, βόλτα κάνει σε κόσμους φανταστικούς όπου τον ανταμώνει … σαν να τανε το χθές σήμερα και το αύριο στο τώρα.
Το δάκρυ ασήκωτο, αδύνατον να κρατηθεί … βγαίνει σαν απόσταγμα ψυχής για να αποδώσει τιμή και δόξα …. τιμή και δόξα στο γελαστό παιδί.
Δεν είμαστε άξιοι να νιώσουμε, να δούμε το μαρτύριο, να περιγράψουμε την οδύνη.
Απλά υποκλινόμαστε !!!
Υποκλινόμαστε όμως και σε μια άλλη καρδιά, σ' έναν άλλο συν – αδελφό, που ζει χρόνια τώρα το δικό του μαρτύριο, κουβαλά το δικό του σταυρό, εκεί στα Χανιά στο Α.Τ Σούδας, όπως έχουμε πληροφορηθεί.
Ήταν 5 Μαρτίου 2009 όταν ο χάρος, εζήλεψε την Κρητική Λεβεντιά του αδελφού του Αρχιφύλακα, Μιχάλη Σπανουδάκη και τον κάλεσε .. ¨στα μαρμαρένια αλώνια ".
Η σφαίρα του ληστή που καταδίωκε να συλλάβει ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας, έκοψε βίαια το νήμα της ζωής του.
Ο Μανόλης, μαζί με τον αγαπημένο του αδελφό και συνάδελφό του, έχασε το «κόσμο», έχασε και ένιωσε αυτά που δεν μπορούμε να περιγράψουμε, αφού δεν έχουν ¨εφευρεθεί¨ λέξεις.
Όταν «συνήλθε» έκανε ( όπως πληροφορηθήκαμε και διασταυρώσαμε ) κάτι που θα ζήλευε η καλύτερη Υποδιεύθυνση ασφαλείας.
ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ήρθε στο χάος της Αθήνας και κατάφερε με εκπληκτικές κινήσεις, χωρίς καμία υποστήριξη, χωρίς καμία στήριξη (και εννοούμε υπηρεσιακή) να βρει τον δολοφόνο του αδελφού του και να τον κλείσει στην φυλακή.
Αλλά και μετά, ούτε μπράβο, ούτε συγχαρητήρια ... τίποτα.
Όχι πως τα είχε ανάγκη ο Μανόλης, αφού η πίκρα που του προκάλεσε ήταν σταγόνα στον ωκεανό στον πόνο … που λίγο απάλυνε με την σύλληψη του δολοφόνου του αδελφού του.
Από τότε σε κάθε ευκαιρία «στέλνει χαιρετίσματα στον αδελφό του», όπως και τώρα με την από βάθους καρδιάς επιστολή του - «Αποχαιρετισμός στο φίλο και συνάδελφο Στάθη Λαζαρίδη», που ανάρτησαν πολλά sites και κατασυγκίνησε ( ….Εκεί που θα πας χαιρέτα τον αδελφό μου Μιχάλη και το φίλο το Διονύση Αλεβιζόπουλο. ..)
Ο Σπανουδάκης Μανόλης είναι έγγαμος Αστυνόμος Α’ και υπηρετεί Διοικητής στο Α.Τ Σούδας Χανίων.
Αστυνομικός Διευθυντής θα ήταν, αλλά, μια «άτυχη» υπηρεσιακή στιγμή από αυτές που γεννάει η ρουτίνα, η υπηρεσιακή περιθωριοποίηση που δυστυχώς κάποιοι επιβάλλουν, το σαθρό σύστημα που «στηρίζει» αστυνομικές υπηρεσίες υπο διάλυση όπως τότε το Α.Τ Σφακίων, οι σπασμωδικές υπηρεσιακές ενέργειες κ.α., τον «κρατάνε ».
Κύριε Αρχηγέ, δεν μπορεί η «ζύγιση » αυτή να συνεχίσει να είναι λάθος. Δεν μπορεί η θυσία του αδελφού του για την αστυνομική οικογένεια, να μην έχει «ασήκωτη βαρύτητα».
Δεν μπορεί τέτοιοι αξιωματικοί, να μην αξίζουν πραγματικά ¨έπαινο¨ και αναγνώριση.
Δεν μπορεί τέτοια « δύναμη ψυχής» να μείνει απαρατήρητη.
Γι' αυτό προτείνουμε: Να ολοκληρωθεί με ταχύτατες διαδικασίες ή όποια υπηρεσιακή – διοικητική - ¨εκκρεμότητα¨
Να απονεμηθεί στο εν λόγω αστυνομικό η Ηθική αναγνώριση που ταιριάζει σε αυτές τις περιπτώσεις .. με χρόνια διάρκεια .
Να αποκατασταθεί υπηρεσιακά. … ως ελάχιστη αναγνώριση, στην μνήμη και του αδελφού του.
ΟΜΑΔΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ [email protected]