Οι αστυνομικοί, είναι αλήθεια, ότι βλέπουν, καθημερινά, πολλά και άσχημα πράγματα και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος, πέραν της εκπαίδευσής τους, που αντιδρούν και πιο ψύχραιμα όταν το καλούν οι περιστάσεις.
Επειδή όμως δεν παύουν να είναι και άνθρωποι, όταν βρίσκονται μπροστά σε θύματα που βίωσαν καταστάσεις κολαστηρίου και μάλιστα σε τρυφερές ηλικίες, λυγίζουν και αυτοί.
[custom:google-ads]
Ο υπαστυνόμος Α', Γιώργος Καλλιακμάνης εκτός από πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων της Νοτιοανατολικής Αττικής, είναι και εν ενεργεία αστυνομικός που υπηρετεί στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος».
Γύρω στις 11.30 το βράδυ της Παρασκευής, τα τρία θύματα των γονιών – τεράτων, έφτασαν με πτήση από τη Λέρο στην Αθήνα, προκειμένου να υποβληθούν, με εισαγγελική παραγγελία, σε εξετάσεις κάθε είδους.
Τα δύο μικρά, το αγόρι 10 ετών και το κορίτσι 12 ετών, στο Νοσοκομείο Παίδων και ο μεγαλύτερος 23χρονος, σε αυτό του Δαφνίου.
Τα συνόδευαν δύο εξειδικευμένες επιστήμονες κοινωνικές λειτουργοί και μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία με αυτοκίνητα του Χαμόγελου του Παιδιού.
Ο κ. Καλλιακμάνης ήταν ένας από τους αστυνομικούς, ως επόπτης, που είχαν αναλάβει τη γραφειοκρατική διεκπεραίωση της μεταφοράς των παιδιών με τα απαιτούμενα έγγραφα της εισαγγελικής αρχής. Έτσι συνάντησε τα παιδιά και μάλιστα αντάλλαξε και κάποιες κουβέντες μαζί τους.
Συγκλονισμένος από τα τρομαγμένα βλέμματά τους, προχώρησε αργότερα σε μια ανάρτηση η οποία πραγματικά συγκινεί:
«Σήμερα εργαζόμουν στο Αεροδρόμιο την στιγμή που ήρθαν τα αθώα αυτά πλάσματα από τη Λέρο συνοδευόμενα από το Χαμόγελο του Παιδιού.
Βλέποντας αυτές τις ψυχές διαπιστώνεις την αδικία αυτού του κόσμου.
Το μόνο που μπορεί να νιώσει ο καθένας από εμάς είναι η ευθύνη για αυτή την κοινωνία, μια κοινωνία η οποία κλείνει ερμητικά τα μάτια και τα αυτιά της μπροστά στο έγκλημα και δεν μιλάω αποκλειστικά και μόνο για την κοινωνία της Λέρου ή της Ζακύνθου, μιλώ για όλη την κοινωνία συνολικά που παραπαίει και στροβιλίζεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Μια ευθύνη προσωπική του καθενός από εμάς που μετατρέπεται σε συνολική και αντιστρόφως.
Από τη άλλη παρατηρώ έναν σύλλογο που δημιουργήθηκε από ένα μικρό παιδί, από τον χαμό ενός μικρού παιδιού, που χρόνια τώρα έχει αναλάβει δράση με αποτελέσματα.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι και ο καθένας ξεχωριστά την ευθύνη που έχουμε και ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε επιτέλους όπως σκέφτηκε ο μικρός Ανδρέας και ο πατέρας του και τότε ίσως ακόμη υπάρχει ελπίδα».
Πηγή: notioanatolika.gr