37 μέρες όσοι παρακολουθούν τηλεόραση, κυρίως, έχουν ακούσει τόσες λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο έγκλημα που σχεδόν όλοι ήταν βέβαιοι για το ποιος ήταν ο δολοφόνος. Κάπως έτσι είναι τα αστυνομικά μυθιστορήματα, που από κάποια λεπτομέρεια μπορείς να αντιληφθείς την ταυτότητα του δολοφόνου και σε περίπτωση που κάνεις λάθος στο τέλος ο συγγραφέας σου λέει την αλήθεια.
Ευτυχώς όμως, στην προανάκριση δεν είναι έτσι η διαδικασία που οδηγεί στην αλήθεια. Απαιτείται επιστημονική κατάρτιση, μεθοδική σκέψη και λειτουργία, συνεργασία, δυνατότητα σύνθετων σκέψεων και κυρίως συλλογή στοιχείων, τα οποία να υποστηρίζουν τα πραγματικά περιστατικά. Χωρίς να θέλω να κουράσω με περισσότερες λεπτομέρειες, όσοι αστυνομικοί συμμετείχαν στην προανακριτική διαδικασία αξίζουν συγχαρητήρια, όχι γιατί έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά γιατί δεν επηρεάστηκαν από εξωτερικούς επικοινωνιακούς παράγοντες, ώστε να προκύψουν γρήγορα αποτελέσματα.
Σκοπός μου όμως δεν είναι να αναδειχτεί τι έκαναν ή θα κάνουν στο μέλλον οι αστυνομικοί. Το συγκεκριμένο έγκλημα, είναι ειδεχθές, όχι μόνο για τον τρόπο διάπραξής του, αλλά κυρίως με την εξέλιξή του, η οποία ομολογουμένως προκάλεσε το κοινό αίσθημα. Δεν ήταν το μόνο έγκλημα που προκάλεσε, είχαμε και άλλα στο παρελθόν, με συγκλονιστικότερο όλων του Δουρή.
Η κοινωνία μας, δηλαδή όλοι εμείς, πως αντιδρούμε σε τέτοιες καταστάσεις; Τι μπορούμε να αλλάξουμε ώστε να αποφύγουμε στο μέλλον αντίστοιχα εγκλήματα; Θα ήθελα να θέσω κάποια ρητορικά ερωτήματα, προκειμένου ο καθένας μας να αναλάβει και την ευθύνη που του αναλογεί!
Έχει σημασία αν ο φονιάς είναι Έλληνας ή αλλοδαπός ή άνδρας ή γυναίκα;
Έχει σημασία αν το θύμα είναι Έλληνας ή αλλοδαπός ή άνδρας ή γυναίκα;
Ως κοινωνία θα κερδίσουμε αν ο φονιάς κακοποιηθεί στη φυλακή;
Αν εμείς εκφράζουμε τα ζωώδη ένστικτά μας, για το φονιά, απευθυνόμενοι στην τηλεόραση μπροστά στα παιδιά μας, κτίζουμε ένα καλύτερο μέλλον;
Αν ζητάμε για το φονιά παραδειγματική τιμωρία, εκτός θεσμικού πλαισίου, όπως το να του πιούν το αίμα, να τον κόψουν κομματάκια, να τον πετάξουν στα σκυλιά, να τον βιάσουν στη φυλακή και άλλα τέτοια χαριτωμένα, δείχνει πως είμαστε καλύτεροι από τον ίδιο το φονιά;
Το έγκλημα, δυστυχώς, έγινε! Το παιδάκι, όταν αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβη δεν μπορώ να φανταστώ τι είδους ζωή θα ζήσει! Ας γίνουμε εμείς καλύτεροι ως κοινωνία, μαθαίνοντας μέσα από όσα άσχημα έχει η ζωή, το χρωστάμε στα παιδιά μας, τους χρωστάμε να γίνουν καλύτεροι από εμάς!
Υ.Γ Καιρό τώρα, θέλω να γράψω κάτι για κάποιους συναδέλφους μου συνδικαλιστές. Δεν είναι εκπρόσωποι τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε εγκληματολόγοι, ούτε εξειδικευμένοι σε αντικείμενα αστυνομικής φύσεως. Είναι εκπρόσωποι των εργαζομένων και απαιτείται να προσπαθούν να βελτιώσουν την εργασιακή, θεσμική και οικονομική ζωή αυτών που εκπροσωπούν. Με το περισπούδαστο ύφος και τις ανοησίες ή τις ακραίες προσωπικές τους θέσεις, κάνουν κακό στο Θεσμό της Αστυνομίας και απαξιώνουν το σημαντικό ρόλο του συνδικαλιστή.
Νταραράς Ηλίας